Mia haveno en Esperantio

Timante surstraten...

2008-07-25T13:50:00.007+02:00

Vivo mia, ne estas justa eliri
timante surstraten.
La urbo sensangiĝas
kaj ŝajnas, ke neniu estis
kiam oni rompis animon
sur trotuaron,
kiam fendis la aeron
mortintaj mevoj.

Ili klopodas konvinki nin,
ke ĉi tie nenio okazas.
Dum la urbo mortas, ekzistas iu,
kiu jam klamas venĝon.
Ili obstinis en mortigi
nian idearon
kaj, ne sataj,
nun sendas siajn ĉashundojn.

Vivo mia, ne estas justa eliri
timante surstraten.
Baldaŭ elirblokado
kaj brulantaj rifuĝejoj.
Ni respondu antaŭ tiam,
kiam malfruos,
aŭ eble iam vi vekiĝos
kaj neniu estos.

Al kiu rigardi sur okulojn
por rakonti,
ke ne estas justa eliri, vivo mia,
ke ne estas justa eliri
timante surstraten?

Ke ne estas justa eliri, vivo mia,
ke ne estas justa eliri timante surstraten,
timante surstraten,
timante surstraten.

Elhispanigita teksto de "Mi vida, no hay derecho",
kantaĵo verkita de Ismael Serrano, hispana kantaŭtoro.
La fotaĵojn mi trovis interrete, mi nur tajpis "Irak"-on en Guglo Serĉo.

Originala teksto diras “no hay derecho a salir”,
tio estas laŭvorte “ne ekzistas rajto por eliri”.
Sed la signifo ne temas pri leĝoj kaj juro, tial mi ne tradukis tielmaniere.
La originala signifo similas pli-malpli al “ne estas justa”,
sed tia traduko miaopinie perdas jenan nuancon:
kiam oni diras “no hay derecho a…” (“ne ezkistas rajto por…”),
oni volas esprimi profundan indignon pro tia maljusteco.
Do mi bedaŭras, ke mi ne sciis enesperantigi tute ĝuste la kantaĵon.

Loĝantoj de Alfa Centaŭro eltrovas kosmosondilon Voyager

2008-07-22T16:22:00.003+02:00

Voĝajante en la ĉiama kosma nokto,
nia malgranda, sidera stelŝipo
eltrovis tiun kosmosondilon
nomitan “La Voĝajanto”.

La trovaĵo kaŭzis grandan komocion,
la vana kosmo haltigis la horloĝon.
“Ni ne estas solaj
en ĉi damna universo”.

Ene de la kosmosondilo ni trovis
belajn priamajn kantaĵojn,
bildojn, strangajn sonojn
de fora mondo plibona.

Kia unika raso!
Homa estaĵo estos tiu,
kiu ĉesigos la doloron.

Niaj saĝuloj nepre konkludis,
ke tia civilizacio
certe trovis finfine
pacon kaj harmonion.

“Ili certe ekzilis militojn,
malsaton, malegalecon, landlimojn.
Ili instruos nin kanti
tiajn belajn melodiojn.”

Direkte al la blua planedo.
“Tero” ĝin nomis ili,
tiuj kiuj lumigos
ĉi malhelan universon.

Ni ridis, iu ekploris.
La tuta stelŝipanaro
estis en nerva ekscitiĝo.

Nia menso ekflugis:
ĝiaj verdaj arbaroj,
ĝia profunda maro,
senmakule brilos
sub pura ĉielo.

Ni decidis finfine surteriĝi.
“Kie estas la zenito de la homaro?”
“Afriko, kie loĝis la praa homo.”

Kia granda festo!
La nokto baldaŭ finiĝos,
baldaŭ bela leciono
instruos nin vivi.

Kia unika raso!
Homa estaĵo estos tiu,
kiu ĉesigos la doloron.

“Loĝantoj de la Tero,
nia eta diaĵo,
ni venas paceme!”

Ĉi tiu kantaĵo nomiĝas "Habitantes de Alfa-Centauro encuentran la sonda Voyager"
(“Loĝantoj de Alfa Centaŭro eltrovas kosmosondilon Voyager”)
kaj ĝin kantas kaj verkis hispanlingve Ismael Serrano, hispana kantaŭtoro.

Chove en Santiago

2008-07-19T15:54:00.003+02:00

Pluvas en Santiago,
mia dolĉa am’.
Blanka kamelio de l’ ar’,
brilas mallumiĝinta la suno.

Pluvas en Santiago
kaj estas malhela nokto.
Arĝentaj herberoj el sonĝoj
kovras izolan lunon.

Rigardu la lunon surstrate,
bedaŭro el ŝton’ kaj kristal’.
Rigardu la venton perditan,
ombro el kret’ de via mar’.

Ombro el kret’ de via mar’.
Santiago, for de via sun’,
akvo de antikva maten’
removas mian koron.

Poeziaĵo de Federico García Lorca (1898-1936), granada poeto kaj dramverkisto
ekzekutita dum komenco de Hispana Enlanda Milito.
Lia verkaro estis malpermesata dum la dekstrekstremista diktaturo
kaj la malpermeso ne estis tute nuligata ĝis 1971.

Luar Na Lubre, galega muzikgrupo ludanta keltdevenan muzikon,
verkis belegan kantaĵon pere de ĉi tiu poeziaĵo.
Vi povas aŭskulti ĝin ĉi tie en galega lingvo.

Alvenos la ŝtormo

2008-07-11T20:12:00.006+02:00

Oni diris min, ke vi revenis finfine hejmen.

Kion vi vidis dum via vojaĝado tra foraj lokoj?

Mi falis inter la brumo de dekdu montanoj,
dum mi vagis en ses fermitaj aŭtovojoj,
meze de sep silentaj arbaroj,
perdita en marbordoj de nigraj oceanoj.
Mi supreniris je dek mil mejloj en tombejon.

Alvenos, alvenos, alvenos,
alvenos
la ŝtormo,
kiun la ĉielo anoncas.

Oni diris min, ke vi revenis finfine hejmen.
Kion vi aŭdis dum via vojaĝado tra foraj lokoj?

La bruon de tondro, preludo de timo.
La lastan ondon je la fino de tempoj.
Tamburojn sonantajn en paflinio.
Kaj tiom da susuroj aŭskultataj de neniu.
Mi aŭdis ridegojn kaj plorojn pro malsato,
la tristan kantaĵon de poeta surstrate,
la voĉon de klaŭno kovrita per sango.

Kaj alvenos, alvenos, alvenos,
alvenos
la ŝtormo,
kiun la ĉielo anoncas.

Oni diris min, ke vi revenis finfine hejmen.
Kaj kion vi faru nun, kiam la vojaĝo finiĝas?

Reveni antaŭ la metea pluvo
en la plej profundon de nekonateco,
kie ekzistas amasoj kun nenio surmane.
Tie, kie la suno sekigis la riverojn,
kie vi estas sklavo aŭ povra fuĝanto,
kiu vidis okulojn de senvizaĝa viro,
kie ĉiuj animoj estas forgesitaj,
kie nigro estas la koloro
kaj la numero ne ekzistas.

Mi krios ĝis tiam, kiam ĝi restos
gravurata sur la vento
kaj mia voĉo sin reflektos de ĉi montano.
Kvankam mi devu paŝi sur la akvoj
ĝis tiam, kiam ĉi alvoko estu aŭskultata.

Jes, alvenos, alvenos, alvenos,
alvenos
la ŝtormo,
kiun la ĉielo anoncas.

"Boys in the Rain, Angkor Wat Cambodia 2001"
far Simon Larbalestier.

Ĉi tiu estas la enesperantigita teksto de “Llegará la tormenta”.
La hispanlingvan version kantas Amaral,
kiel himno por Internacia Ekspozicio de Zaragozo ĉi-jare.
La origina kantaĵo estas “A hard rain’s a-gonna fall” de Bob Dylan.

Sonĝo de la reĝo

2008-07-07T17:55:00.004+02:00

Sonĝis sur sia lito, la reĝo.
Li sonĝis je la frumateno,
ke inter la ondoj de rivero
li serĉis blankajn pomojn.

Nokto el timo en Sevilo,
antaŭtago de la batalo.

Kaj reĝo Al-Mutamid
en sia sonĝo rigardadis
la dolĉan, neĝan frukton,
kiu en speguloj tremis.

Nokto el timo en Sevilo,
antaŭtago de la batalo.

En Sevilo, Al-Mutamid
malfermis siajn okulojn al aŭroro
kiam la suno ruĝiĝis
en la plej alta fenestro.

Kaj nek matenruĝo li trovis
nek mirto sub sia kapkuseno
nek de akvo la dolĉa nesto,
kie li vidis blankajn pomojn.

Nokto el timo en Sevilo,
antaŭtago de la batalo.

Sonĝis sur sia lito, la reĝo.
Li sonĝis je la frumateno,
ke inter la ondoj de rivero
li serĉis blankajn pomojn.

Tiu ĉi belega kantaĵo, kun muziko de Paco Ibáñez kaj teksto de Fanny Rubio, rakontas la lastajn horojn de Al-Mutamid kiel reĝo de Sevilo dum la 11-a jarcento.

Tiam Sevilo estis tajfa reĝlando en Andaluso kaj Al-Mutamid timis la konkeron fare de nordaj kristanoj, do li petis helpon al almoravidoj. Ili venis kaj batalis la armeon de kristana reĝo Alfonso 6-a de Leono kaj Kastilio, "la Kuraĝulo"… sed ankaŭ konkeris ĉiujn tajfajn reĝlandojn.

Do, Al-Mutamid estis la lasta reĝo de la abadia dinastio kaj devis foriri de Sevilo por vivi en ekzilo.

La kulturo floris en Sevilo dum la reĝado de Al-Mutamid, kiun oni nomas “la reĝo poeto”. Miaopinie tiu ĉi kantaĵo montras tion, la poetan animon de la reĝo: malgraŭ ke lasta batalo proksimiĝis kaj tuta Sevilo tremis pro timo, Al-Mutamid ankoraŭ serĉis blankajn pomojn ene de sia sonĝo…

Vi povas aŭdi la kantaĵon musklakante ĉi tien.

Ne nomu min fremdulo

2007-07-20T20:49:00.000+02:00

Ne nomu min fremdulo,
tial ke mi naskiĝis malproksime
aŭ tial ke havas alian nomon
tiu lando, de kie mi devenas.

Ne nomu min fremdulo,
ĉar estis malsame la hejmo
aŭ tial ke lulis mian infanaĝon
alia lingvo de rakontoj.

Ne nomu min fremdulo,
se en patrina amo
ni havis saman lumon
en kanto kaj en kiso,
per kiu sonĝas pri ni same
patrinoj kontraŭ siaj brustoj.

Ne nomu min fremdulo,
nek pensu pri kien mi devenas.
Plibonas scii pri kien ni iras,
kien la tempo nin portas.

Ne nomu min fremdulo,
ĉar via pano kaj via fajro
satigas mian manĝobezonon kaj malvarmon,
ĉar min ŝirmas via domo.

Ne nomu min fremdulo.
Via tritiko estas kiel mia tritiko,
via mano kiel la mia,
via fajro kiel mia fajro.
Kaj malsato avertas neniam,
ĝi vivas ŝanĝante sian mastron.

Kaj vi nomas min fremdulo,
tial ke min kondukis vojo,
ĉar mi naskiĝis en alia popolo,
ĉar mi konas aliajn marojn
kaj mi enŝipiĝis iam ĉe alia ŝiphaveno.

Se ĉiam restas same dum la adiaŭo
la naztukoj kaj nebulaj pupiloj
de tiuj, kiujn ni lasas fore;
la amikoj kiuj mencias nin
kaj estas egalaj la preĝoj kaj la amo
de tiu, kiu sonĝas pri la reveno-tago.

Ne nomu min fremdulo!
Ni portas la saman krion,
la saman malnovan lacon,
kiun trenas la homoj
ekde la fundo de tempoj,
kiam ne ekzistis landlimoj;

antaŭ ke ili alvenis,
tiuj kiuj disigas kaj mortigas,
kiuj ŝtelas, kiuj mensogas,
kiuj vendas niajn sonĝojn,
kiuj kreis iam ĉi vorton: fremdulo.

Ne nomu min fremdulo,
ĉar ĝi estas trista vorto,
ĉar ĝi estas vorto frosta.
Ĝi odoras je forgeso kaj je ekzilo.

Ne nomu min fremdulo.
Rigardu vian infanon kaj la mian,
kiel ili kuras prenante siajn manojn
ĝis la fino de la vojeto.

Ne nomu ilin fremduloj.
Ili ne scias pri lingvoj,
pri limoj nek flagoj.
Rigardu ilin, iras ili al la ĉielo
pere de kolomba rido,
kiu kunigas ilin en la flugado.

Ne nomu min fremdulo.
Pensu pri via frato kaj la mia.
La korpo plena je kugloj,
kisante morte la teron.
Ili ne estis fremduloj,
konis sin ekde ĉiam.
Por la ĉiama libereco
same liberaj ili mortis.

Ne nomu min fremdulo.
Rigardu bone sur miajn okulojn,
multe pli malantaŭen de malamo,
de egoismo kaj de timo;
kaj vi vidos, ke mi estas homo,
mi ne povas esti fremdulo.

"No me llames extranjero",

hispanlingva kantaĵo de Rafael Amor.

Ruĝkufulino

2007-07-18T15:44:00.000+02:00

Ruĝkufulino nur aĝas dekses
printempojn senflore,
paĉjo ŝin diras: “Venu.

Ruĝkufulino, vi estas juna
kaj vi devas lerni
aranĝi la domon,
ĉar vi estos virino.

Por ke vi estu bona edzino
kaj ne maljuniĝu sole,
en la lito kaj la kuirejo
vi devas scii
kontentigi vian edzon
kaj prizorgi ĉiun filon.

Ĉar vin kaptas via destino,
ĉar vi devas esti patrino kaj edzino.”
Kaj kompatinda Ruĝkufulino ploras:

“Mi volas flugi foren de ĉi tie, eskapi.
Diru min, kara mia, kiu plorus pri mi
se oni donus min flugilojn kaj mi ekflugus?

Mi volas dormi, mi ne volas vekiĝi.
Mi volas esti pluvo trans la vitro.
Eble iu atendas min enmallume.”

Malvarman vesperon,
Ruĝkufulino iris ĉe sian avinon
por porti al ŝi manĝaĵojn,
kiam ŝi renkontis ferocan lupon.
“Diru min, kien vi iras, knabino.
Mi akompanos vin”

La junulino sciis, ke ŝi estis perdita.
Kriis Ruĝkufulino
dum ŝin manĝegis la lupo.
Sub la jupo de ŝia robo
eksplodis tiuj dormantaj
sonĝoj, kiuj nokte
restigis ŝin viva.
Kompatinda Ruĝkufulino!

“Mi volas flugi foren de ĉi tie, eskapi.
Diru min, kara mia, kiu plorus pri mi
se oni donus min flugilojn kaj mi ekflugus?

Mi volas dormi, mi ne volas vekiĝi.
Mi volas esti pluvo trans la vitro.
Eble iu atendas min enmallume.”

Malvarman matenon,
Ruĝkufulino edziniĝis,
vestita perblanke,
bela kiel floro.

Ŝia edzo tre eleganta,
alia feroca lupo.
Kaj ŝia patro fiere
ploris pro emocio.

Nun ĉiunokte la lupo ŝin maĝegas,
enbatas siajn dentojn, kaj ploras
Ruĝkufulino dum ŝi atendas
hurlon dirantan,
ke la dormanta besto vekiĝis.
Poste ripozas trankvile
la perversa, feroca lupo.

La vizaĝon de Ruĝkufulino
lumigas rideto
dum ŝi balancetas lulilon,
en ĝi estas infanetino.

Eble venonta ŝafino
por feroca lupo;
escepte se, bonŝanca,
ŝin savu via amo.

Ruĝkufulino al ŝi zumas lule
kontraŭ sia brusto
kaj murmuron malrapidan, plenan
de espero kaj vivo,
kantas Ruĝkufulino.

“Mi volas flugi foren de ĉi tie, eskapi.
Diru min, kara mia, kiu plorus pri mi
se oni donus min flugilojn kaj mi ekflugus?

Mi volas dormi, mi ne volas vekiĝi.
Mi volas esti pluvo trans la vitro.
Eble iu atendas min enmallume.

Mi volas flugi…”

Elhispanigita teksto de "Caperucita",
kantaĵo de Ismael Serrano, hispana kantaŭtoro.

Sen vi apud mi...

2007-03-23T13:11:00.000+01:00

Mi lacas de paŝi saman iradon,
fari saman laboron;
vidi samajn vizaĝojn,
samajn pejzaĝojn
sen vi apud mi.

Mia vivo iom post iom
pleniĝas je tiuj tagoj,
tristaj, grizaj kaj mornaj,
kiujn oni preterlasas
en sia biografio.

Mi lacas de iri ĉiunokte
en la samajn trinkejojn;
serĉante vin, kvankam mi scias,
ke vi ne ĉeestas,
ke mi ne trovos vin.

Mi lacas de iri ĉiunokte,
bedaŭrante vian foreston,
rekte al via altaro
por fari al vi oferadon.

Morgaŭ malfruos,
se vi venos por renkonti min.
Rigardu en vian leterkeston,
mi lasis mesaĝon.

Ne ĉio estas perdata,
intervidiĝu kun mi.
Vi bone konas la vojon.

Je tiuj horoj, kiam preskaŭ ĉiuj
kokras siajn amantojn,
preskaŭ ĉiam mi trovas bonan momenton
por murdigi min.

Kaj inter morto kaj morto,
mi rigardas sur la fenestron
kun la vana espero de vidi Madridon
konsumiĝantan per flamoj.

Dume vi eble serĉas perditan horaron
aŭ kantas kantaĵon por dormigi infanon.
Dume vi eble serĉas inter perditaj horaroj
la tekston de kantaĵo, kiun al vi mi verkis.

Morgaŭ malfruos,
se vi venos por renkonti min.
Rigardu en vian leterkeston,
mi lasis mesaĝon.

Ne ĉio estas perdata,
intervidiĝu kun mi.
Vi bone konas la vojon.

Morgaŭ malfruos,
se vi venos por renkonti min.

Elhispanigita teksto de "Sin ti a mi lado",
kantaĵo verkita de Ismael Serrano, hispana kantaŭtoro.

My face in thine eye...

2007-02-16T23:32:00.000+01:00

En viaj okuloj, mia vizaĝo.
En la miaj, la via.
En la vizaĝoj ripozas
la fidelaj koroj.

Tiu, kiu mortas, ne estis
miksata kun egaleco.
Se niaj koroj estas unu,
neniu malfortiĝos,
neniu mortos.

«Tristán e Isolda» far Rogelio de Egusquiza

Citaĵo el "Tristan & Isolde",
de Kevin Reynolds, 2006

Originala teksto de "Ni estas"

2006-11-12T19:42:00.000+01:00

Ni estas
kiel tiuj maljunaj arboj
batataj de la vento,
kiu vipas el la maro.

Ni estas
perdinta kunulojn,
pejzaĝojn kaj esperojn
je nia paŝado.

Ni estas
sinkiganta en la vortojn
la postsignojn de la lipoj
por povi kisi

tempojn,
venontajn kaj deziregatajn,
de manoj kontraŭ manoj
hisante la egalecon.

Ni estas
kiel la humila adobo,
kiu kovras kontraŭ la tempo
la ombron de la hejmo.

Ni estas
perdinta en nia historio
kantaĵojn kaj vojojn
je kruda batali.

Ni estas
enradikiĝonta
en kampojn kaj padojn
por povi paŝi

tempojn,
kiuj portu en sia internaĵo
tiun grandan utopio,
kiu estas la frateco.

Ni estas
samkiel nia tero,
mildaj kiel argilo,
malmolaj kiel rokaro.

Ni estas
transirinta la tempon,
lasante ĉe la senirigaciataj kampoj
nian tutan bataladon.

Ni estas
faronta per la estonteco
kantaĵon al la espero
kaj povi trovi

tempojn.
Kovrataj per la manoj
la vizaĝoj kaj la lipoj,
kiuj sonĝas pri la libereco.

Ni estas
kiel tiuj maljunaj arboj.

Labordeta estas poeto, skribisto, kantaŭtoro kaj aragona deputito.

Jen la elhispanigita, originala teksto de "Somos",
kantaĵo verkita far José Antonio Labordeta.

Tiu franca majo

2006-11-11T16:08:00.000+01:00

Paĉjo, rakontu al mi refoje
tiun fabelon tiel bela
pri ĝendarmoj kaj faŝistoj
kaj studentoj kun franĝeto,
kaj dolĉa urba gerilo
kun sonorilformaj pantalonoj,
kaj kantaĵoj de “The Rolling”
kaj junulinoj kun minijupoj.

Paĉjo, rakontu al mi refoje
kiom vi amuziĝis
difektante la maljunaĝon
de oksiditaj diktatoroj,
kaj kiel vi kantis “Al vent”
kaj okupis Sorbonon
je tiu franca majo,
dum la tagoj de vino kaj rozoj.

Paĉjo, rakontu al mi refoje
tiun rakonton tiel bela
pri tiu freneza gerilano,
kiu estis mortigata en Bolivio,
kaj kies fusilon jam neniu
kuraĝis preni denove,
kaj kiel ekde tiam
ĉio ŝajnas pli malbela.

Paĉjo, rakontu al mi refoje,
ke post tiom da barikado
kaj post tiom da levita pugno
kaj tiom da elverŝita sango,
je la fino de la ludo
vi ne povis fari ion
kaj sub la pavimeroj
ne estis plaĝa sablo.

Estis tre kruda la malvenko.
Ĉio, kion oni sonĝis,
putris en la anguloj,
sin kovris per araneaĵoj.
Kaj jam neniu kantas “Al vent”,
jam ne ekzistas frenezuloj,
jam ne ekzistas parioj,
sed devas pluvi,
ankoraŭ daŭre malpuras la placo.

Restas fore tiu majo,
restas fore Saint-Denis.
Kiel fore restas Jean-Paul Sartre!
Tre fore tiu Parizo.
Tamen foje mi pensas,
ke fine nenio gravis;
la batojn daŭre ricevas
kiu parolas tro multe.

Kaj daŭras la samaj mortintoj
putraj je krueleco.
Hieraŭ ili mortis en Bosnio,
nuntempe ili mortas en Bagdado.

Elhispanigita teksto de
"Papá, cuéntame otra vez",
kantaĵo de Ismael Serrano

Sous les pavés, la plage.

"Sub la pavimeroj, la plaĝo"

Eta faduo

2006-11-04T15:41:00.000+01:00

Okazis, ke dum via malvarmo
vi alvenis al mia pordo
kaj en mia somera koro
la varmon vi trovis.

Mi restigis mian flankon
virinan apud vi
kaj dume la nokto ekstere
maskovestis la timon.

“Kia facila estas ami vin”,
vi diris al mi mallaŭte.
Kaj via buŝo serĉis por mi
kaŝejojn sub la suno.

Kaj vi volis resti
kaj bruli en mia fajrejo.
Min malesperigis la atendo,
amo mia, glaciiĝis la pasio.

Diru al mi, ĉu ankoraŭ vi memoras min
je viaj ŝiprompoj de sango kaj salo.
Diru al mi, ĉu vin ne mordas la soleco.

Okazis, ke nokton
de skorpioj kaj steloj
vi donacis al mi vian postsignon
kaj per ĝi vian adiaŭon.

Vi lasis al mi vortojn,
ridojn, versojn kaj vundojn
kaj tiun guston en mia vivo,
kiu estas la gusto de doloro.

Diru al mi, ĉu ankoraŭ vi memoras min
je viaj ŝiprompoj de sango kaj salo.
Diru al mi, ĉu vin ne mordas la soleco.

Okazis, ke vesperon
de kolomboj jam mortintaj,
vi aperis ĉe mia pordo
jam laca de sonĝi.

Kaj en miajn brakojn de fajrejo
sinkis viaj okuloj.
Kaj via ombro kaj mia ombro,
amo mia, penetris en la maron.

Kaj via ombro kaj mia ombro,
amo mia, perdiĝis en la maro.

"Pequeño fado" -"Eta faduo"-
estas hispanlingva kantaĵo de Mónica Molina.

Mia koro per flugiloj...

2006-11-03T23:21:00.000+01:00

Piede iras miaj suspiroj,
survoje al mia bono.

Antaŭ ke ili alvenu,
mi alvenos.

Mia koro per flugiloj,
miaj suspiroj piede.

Malfermate tenu vian pordon
kaj malfermate vian animon tenu.

Antaŭ ke ili alvenu,
mi alvenos.

Mia koro per flugiloj,
miaj suspiroj piede.

Antonio Gala

Unu volante esti du

2006-10-11T20:19:00.000+02:00

Unu je la nokto.
Unu je la vekiĝo.
Unu sonĝante duonon.
Unu timigata.
Unu kaj sia doloro.
Unu volante esti du.

Unu, dezerto.
Unu, blua maro.
Unu ĉe la rando.
Unu, maltrankvileco.
Unu serĉante.
Unu, perdita amo.
Unu volante esti du.

Kie mi estos morgaŭ?
Kie vi estos, mia amo?
Sub la suno
brakumu min,
fanditaj ambaŭ
en ununuran koron.

Unu dubante,
ĉu ekzistas aŭ ne vero.
Unu, milfoje soleco.
Unu, aŭskultante
sian koron.
Unu volante esti du.

Kie mi estos morgaŭ?
Kie vi estos, mia amo?
Sub la suno
brakumu min,
ĉar mi scias, ke vi kaj mi
povas esti du.

Ĉar mi scias, ke vi kaj mi
povas esti du,
fanditaj ambaŭ
en ununuran koron.

Unu, mensogo.
Unu, realeco.
Unu, la vundo kaj la salo.
Unu, demando
sen respondo.
Unu volante esti du.

Kie mi estos morgaŭ?
Kie vi estos, mia amo?
Sub la suno
brakumu min,
ĉar mi scias, ke vi kaj mi
povas esti du.

Elhispanigita teksto de "Uno queriendo ser dos",
kantaĵo de Noa

Ĉi tie kun mi

2006-10-11T20:02:00.000+02:00

Mi ne aŭdis vin foriri.
Mi demandas, kiel mi estas ankoraŭ ĉi tie.
Mi ne volas movi ion,
tio povus ŝanĝi mian memoron.

Ho, mi estas kio mi estas.
Mi faros kion mi volos,
sed mi ne povas kaŝi min.

Mi ne iros.
Mi ne dormos.
Mi ne povas spiri
ĝis vi estu ripozanta
ĉi tie kun mi.

Mi ne foriros.
Mi ne povas kaŝi min.
Mi ne povas esti
ĝis vi estu ripozanta
ĉi tie kun mi.

Mi ne volas
voki miajn geamikojn.
Ili povus veki min
el mia sonĝo
kaj mi ne povas lasi ĉi liton,
riski forgesi ĉion, kio okazis.

Ho, mi estas kio mi estas.
Mi faros kion mi volos,
sed mi ne povas kaŝi min.

Mi ne iros.
Mi ne dormos.
Mi ne povas spiri
ĝis vi estu ripozanta
ĉi tie kun mi.

Mi ne foriros.
Mi ne povas kaŝi min.
Mi ne povas esti
ĝis vi estu ripozanta
ĉi tie kun mi.

Elangligita teksto de "Here with me",
kantaĵo de Dido.

Citaĵo: Thor Heyerdahl

2006-10-05T17:35:00.000+02:00

Mia aku-aku (1) diras al mi:
“Kiam vi sonĝas memoru kia certa vi estas, ke tio kio okazas estas reala,
kaj kiel poste, kiam vi vekiĝas, vi pensas:
“Kia stulta mi estas, ĝi estis nura sonĝo”.
Nu, sama afero okazos denove al vi kiam vi mortos”.

Thor Heyerdahl (1914-2002),
norvega antropologiisto

Noto: (1) Aku-aku estas la nomo de konsilanta spirito laŭ indiĝeoj de Paskinsulo.

Sunluma vespero

2006-09-01T22:14:00.000+02:00

Kia bedaŭrinda,
ne esti fluganta birdo
nek ŝipvojo de marmapo.

Kia dolĉa, esti la blanka tuko
plenigita far la vento
de tiu velŝipo, kiu gaje ekprancas.

Kia malrapida,
esti cipreso kreskante stare al ĉielo
kaj scii, ke ĉio en ĉi mondo
bezonas sian tempon.

Kia bedaŭrinda,
ne esti fluganta birdo
nek pruo, kiu tranĉas sep marojn.
Nek orelringo el oro aŭ arĝento
de juna paŝtistino,
kiu nudpiede suriras valojn.

Mi serĉas en la bruo de placoj.
Mi serĉas en stratoj de urboj,
kiujn mi jam ne memoras.
En la parfumo de virinoj, kiuj pasas.
En la silentoj, kiam ili ne parolas.

Kia bedaŭrinda,
ne esti fluganta birdo,
nek rifo sur stango el koraloj.
Je la aŭroro pala, fluganta birdo,
kiu ŝvebas super ŝaŭmaj maroj.

Aŭ ekfulmo de fiŝo el stanlado,
akvo-floro,
kiu flagras kaj naĝas en basenoj.

Mi serĉas en la placoj.
Mi serĉas en stratoj de urboj,
kiujn mi jam ne memoras.
Mi serĉas la parfumon de virinoj, kiuj pasas.
En la silentoj, kiam ili ne parolas.

Mi gardas sunluman vesperon,
sunluman vesperon
pro se ĝi estus necesa.
Tiu estas trezoro,
kiun neniu povos forpreni de mi.

Mi gardas rideman rigardon,
kiu nenion pretendas.
Mi gardas en miaj poŝoj
la guston de oranĝo-supraĵo.

Elhispanigita teksto de "Una tarde de sol",
verkita kaj kantata de Manolo García, hispana kantaŭtoro

Mi ne volas maltrafi ion

2006-08-16T16:19:00.000+02:00

Mi povus resti maldorma
nur por aŭdi vin spirante,
vidi vian rideton dum vi dormas,
dum vi estas malproksime sonĝante.

Mi povus dediĉi mian vivon
en ĉi dolĉa kapitulaci.
Mi povus resti perdita ĉi-momente
por ĉiam...
Ĉiu momento pasinta kun vi
estas trezoro laŭ mi.

Mi ne volas fermi miajn okulojn.
Mi ne volas ekdormi,
ĉar mi sopirus al vi, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Ĉar eĉ kiam mi sonĝas pri vi,
la plej dolĉa sonĝo, kiu iam ajn ekzistos,
mi ankoraŭ sopirus vin, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Kuŝante proksime de vi
sentante vian koron batante
kaj mi demandas min, pri kio vi sonĝas.
Mi demandas min, ĉu mi estas tiu,
al kiu vi estas vidanta.

Poste mi kisas viajn okulojn
kaj dankas al Dio, ĉar ni estas kune.
Kaj mi nur volas resti kun vi
ĉi-momente por ĉiam,
porĉiame kaj eterne.

Mi ne volas fermi miajn okulojn.
Mi ne volas ekdormi,
ĉar mi sopirus al vi, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Ĉar eĉ kiam mi sonĝas pri vi,
la plej dolĉa sonĝo, kiu iam ajn ekzistos,
mi ankoraŭ sopirus vin, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Mi ne volas maltrafi rideton,
mi ne volas maltrafi kison.
Mi nur volas resti kun vi
ĝuste ĉi tie kun vi,
nur ĉi-maniere.

Mi nur volas havi vin proksime,
senti vian koron tre proksime de mia
kaj nur resti ĉi tie en ĉi momento
por la tuta restaĵo de tempo.

Mi ne volas fermi miajn okulojn.
Mi ne volas ekdormi,
ĉar mi sopirus al vi, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Ĉar eĉ kiam mi sonĝas pri vi,
la plej dolĉa sonĝo, kiu iam ajn ekzistos,
mi ankoraŭ sopirus vin, dolĉema,
kaj mi ne volas maltrafi ion.

Elangligita teksto de
"I don't want to miss a thing",
kantaĵo de Aerosmith

Maria

2006-07-14T23:07:00.000+02:00

Maria.
La plej bela sono, kiun mi iam ajn aŭdis:
Maria, Maria, Maria, Maria...
Ĉiuj belaj sonoj de la mondo en sola vorto:
Maria, Maria, Maria, Maria...

Maria!
Mi ĵus renkontis knabinon nomitan Maria
kaj subite tiu nomo
estos neniam sama
laŭ mi.

Maria!
Mi ĵus kisis knabinon nomitan Maria
kaj subite mi trovis
kia mirinda, sono
povas esti.

Maria!
Diru ĝin laŭte kaj muziko ludas.
Diru ĝin mallaŭte kaj tio estas preskaŭ kiel preĝi.

Maria.
Mi neniam ĉesos diri “Maria”.
Maria, Maria, Maria, Maria...

La plej bela sono, kiun mi iam ajn aŭdis:
Maria.

“Maria” estis kantata far Richard Beymer,
ludante la rolon de Tony,
je la usona muzikfilmo “West Side Story”
de Jerome Robbins kaj Robert Wise (jaron 1961).

Gardu vian kondamnon...

2006-07-09T16:34:00.000+02:00

Silentu.
Gardu vian kondamnon
en via malnova monaĥejo
kaj lasu la tempojn iri antaŭen.

Silentu.
Silentu kaj zorgu, ke Dio pardonu vin,
ĉar precize vi pri samseksemuloj sciis multe.

Tiu, kiu en la nomo de Dio
kondamnas la amon ĉiamanieran,
estu tiel, ke suferu je la Lasta Juĝo.
Tiu, kiu kondamnas du personojn pro edziĝo,
eble estas ministro, sed de la Demono.

Kaj tiuj, kiuj kondamnas ke orfeto
havu du patrojn, havu du patrinojn,
sed ke li havu;
estos plibone, ke ili ne memoru
ke ene de la Eklezio
ili naskiĝis, mortiĝis, ilin oni kaŝis, enterigis
kaj oni konstruis orfejojn por tiuj,
kiuj restis kaj pentofaris.

Silentu!
Gardu vian vorton en via malnova monaĥejo
kaj lasu la tempon iri rapide.
Kaj inter sanktaj mesoj,
batoj kaj batadoj kaj aliaj perfortoj
al infanoj kaj pliaĝuloj.
Viaj manoj estas makulitaj de sango
kaj tiu, kiu per sango makulas sin,
sian animon venenas kaj devas silenti.

Silentu, silentu!
Kaj lasu jam la homojn,
malsamajn kaj kuraĝajn,
ami siamaniere.

La ĉi-supra bildo hispan-lingve diras "Ĉu amo aŭ peko?
La samseksemuloj volas edziĝi"

Mi tradukis la tekston de tiu ĉi kantaĵo de “El golfo de Cádiz”, karnavalgrupo je la jaro 2005, kaŭze de la vizito en Hispanio farita de Benedikto la 16-a, Papo de la Romkatolika Eklezio. Mi skribis komenton pri tiu okazaĵo, sed mi pensis ke “La sekreta ĝardeno” estus plibona loko por legi ĝin. Do, se vi volas scii mian opinion tiurilate, musklaku ĉi tien.

Tria Respubliko

2006-07-08T16:33:00.000+02:00

Nia respubliko estas en nia imagpovo.
Nia respubliko estas neebla.
Nia respubliko havas neniun koloron.
Nia respubliko estas neebla.
Nia respubliko ne havas prezidanton.
Nia respubliko estas neebla.
Nia respubliko ne havas politikistojn.
Nia respubliko, ne!

Jen leviĝas la luno,
jen leviĝas la suno
ne ekzistas solvo.

Nia respubliko ne havas malliberulojn.
Nia respubliko estas neebla.
Ĝi ne havas armeon, ne havas armilojn.
Nia respubliko estas neebla.
Nia respubliko ne havas landlimojn.
Nia respubliko estas neebla.
Eble iam ĝi estos ebla, sed hodiaŭ
nia respubliko ne!

Kaj ne okazos,
ke oni ŝanĝos ĉion
kaj ŝanĝiĝos nenio.
Kaj ne okazos,
ke ĉion oni ree ŝanĝos.

Jen leviĝas la luno,
jen leviĝas la suno
ne ekzistas solvo.

Elhispanigita teksto de "República III",
kantaĵo de "La Gran Orquesta Republicana".

Ĉiam gerilistoj, neniam banditoj!

Lulkanto pri cepo

2006-07-06T16:05:00.000+02:00

Cepo estas prujno
fermata kaj malriĉa.
Prujno de viaj tagoj
kaj de miaj noktoj.
Malsato kaj cepo,
nigra glacio kaj prujno
granda kaj ronda.

En la lulilo de malsato
mia infano estis.
Per sango de cepo
li mamnutris sin.
Sed via sango
prujna per sukero,
cepo kaj malsato.

Bruna virino
decida en luno,
disverŝas sin
fadeno post fadeno
sur la lulilon.
Ekridu, infano,
ĉar mi alportas al vi la lunon
kiam tio taŭĝas.

Alaŭdo de mia hejmo,
ridu multe.
Estas via rido sur viaj okuloj
lumo de la mondo.
Ridu tiom,
ke mia animo aŭdante vin
ekbatu la spacon.

Via rido faras min libera,
metas sur mi flugilojn.
Ĝi solecojn deprenas de mi,
malliberejon el mi eltiras.
Buŝo kiu flugas,
koro kiu sur viaj lipoj
ekfulmas.

Estas via rido la glavo
plej triumfanta,
venkisto de la floroj
kaj la alaŭdoj.
Konkuranto de la suno.
Estonteco de miaj ostoj
kaj de mia amo.

La karno dezirante flugi,
subita la palpebro,
la vivado pli ol iam ajn
kolora.
Kiom da kardeloj
deflugas, movante siajn flugilojn,
de via korpo!

Mi vekiĝis pri esti infano:
neniam vekiĝu.
Trista estas mia buŝo:
ridu ĉiam.
Ĉiam en la lulilo,
defendante la ridon
plumo post plumo.

Estaĵo de flugado tiel alta,
tiel vasta,
ke via karno estas la ĉielo
ĵus naskiĝinta.
Se mi povus alflugi al la komenco
de via kurado!

La okan monaton vi ridas
per kvin oranĝofloroj.
Per kvin etaj
krueloj.
Per kvin dentoj
kiel kvin jasmenoj
junaj.

Limo de la kisoj
ili estos morgaŭ,
kiam en via dentaro
vi sentos armilo.
Vi sentos fajro
kuri malsupren
serĉante la centron.

Flugu, infano, sur la duobla
luno de la brusto:
ĝi trista pro cepo,
vi sata.
Ne falu.
Ne sciu pri kio okazas.

Far Howard Weingarden

Miguel Hernández (1910-1942) estis kamparano de Alakanto en Hispanio, poste soldato de la komunistaj milicioj je la Hispana Enlanda Milito kaj defendisto de la kulturo en la respublikana flanko. La kruda pasio de liaj verkaĵoj montras al ni ĉiun senton, ĉiun esperon kaj ĉiun bedaŭron, tial li estis poeto pri la popolo, pri la amo, pri la kamparo, pri la doloro kaj pri la milito.
Iam, kiam li restis en malliberejo post la venko de la faŝista bando, li ricevis leteron de sia edzino. Ŝi rakontis al li, ke ŝi ne povis sufiĉe nutri la filon de ambaŭ kaj tiam la poeto verkis la ĉi-supran poemon, "Nanas de la cebolla", por tiu amata infano, kiu povis manĝi nur panon kaj cepon...

Dio por ĉirkaŭvolvi min...

2006-07-05T16:31:00.000+02:00

Dio por ĉirkaŭvolvi min.
Dio por ĉirkaŭi min.
Dio en miaj vortoj.
Dio en miaj pensoj.

Dio en mia sonĝo.
Dio en mia maldormo.
Dio en mia atendo.
Dio en mia espero.

Dio en mia vivo.
Dio en miaj lipoj.
Dio en mia animo.
Dio en mia koro.

Dio en miaj eblecoj.
Dio en miaj sonĝoj.
Dio en mia animo
porĉiame viva.
Dio en mia eterneco.

Far John William Waterhouse

Jen la enesperantigita teksto de "Dia dha mo chaim", kantaĵo verkita de fratoj Mychael kaj Jeff Danna por sia albumo "A Celtic Romance (The Legend of Liadain and Curithir)".

Ni estas...

2006-05-30T21:10:00.000+02:00

Ni estas
kiel tiuj maljunaj arboj,
kiuj kovras kontraŭ la vento
la ombron de l’ hejmo.

Ni estas
perdinta gekunulojn,
pejzaĝojn kaj esperojn
je malmola batalado.

Ni estas
ĵetonta kun la vortoj
la postsignojn de l’ lipoj
por povi paŝi

tempojn,
kovritaj per la manoj
la vizaĝoj kaj la lipoj,
kiuj sonĝas pri egaleco.

Ni estas
kiel la humila adobo,
kiu kovras kontraŭ la tempo
la ombron de l’ hejmo.

Ni estas
perdinta nian historion,
kantaĵojn kaj vojojn
je malmola batalado.

Ni estas
fiksonta novajn radikojn
ĉe kampoj kaj vojetoj
por povi paŝi

tempojn,
venontajn kaj deziregatajn,
de manoj kontraŭ manoj
hisante la egalecon.

Ni estas
same kiel nia tero,
mildaj kiel argilo,
malmolaj kiel rokaro.

Ni estas
transirinta la tempon,
lasante ĉe la agroj
nian tutan batalon.

Ni estas
faronta per la estonteco
kantaĵon al l’ espero
kaj povi trovi

tempojn,
kovritaj per la manoj,
la vizaĝoj kaj la lipoj,
kiuj sonĝas pri libereco.

Ni estas
kiel tiuj maljunaj arboj...

“Somos” estas verkaĵo de José Antonio Labordeta, poeto, skribisto, kantaŭtoro kaj aragona diputito. Mi trovis ĝin inter aliaj kantaĵoj de koncerto ludita far pluraj hispanaj kantistoj sub la titolo “Reakirante la memoron. Omaĝa koncerto al la respublikanoj”.

La 14-an de aprilo de 1931
estis proklamita la Dua Hispana Respubliko.

Alvenis modernigaj ŝanĝoj, esperoj, la Popola Fronto, poste la perfido de ribeliĝo, la milito, la Diktaturo kaj ties murdoj, la silenta rezistado, la forpaso de la tirano, la kronado de la reĝo, la paktoj de silento, la deziregita demokratio kaj fine la forgeso...

Sed 75 jarojn post ĝia proklamado, ankoraŭ oni povas aŭskulti iam la respublikanan saluton, do: “Sanon kaj Respublikon, gekunuloj!”.

Luno kaj steloj

2006-05-14T22:13:00.000+02:00

Tiel alta kaj fora kiel luno kaj steloj,
tiel malvarma kiel monta aero,
kial depreni de mi tiun ĉi amon, kiun mi sentas
kaj lasi min en malespero?

Mia koro estas seka kiel sablo kaj polvo
kaj kava kiel mortinta arbo,
pli malplena ol la ŝtonaj tomboj.

Ĉu la fido estas nura vanteco?
Kiu konsentas tiun ĉi doloron mian
se ne nia Dio supre?

Mi neniam povos kunigi
Ĉielojn, destinon kaj amon.

Ave María, gratia plena.
Dominus tecum, virgo serena.

Enesperantigita teksto de "Moon & Stars", kantaĵo troviĝita en "A celtic romance", verkaĵo de Mychael kaj Jeff Danna.

La du lastaj frazoj de la kantaĵo estas fragmento de katolika preĝo latin-lingve al Dipatrino. Ĝi diras: "Saluton, Maria, plena je graco. Mastro estas kun vi, serena virgulino."

Kelta rakonto (9) - Fino

2006-05-14T11:31:00.000+02:00

Epilogo:
DU ARBOJ

La reĝo ordonis enterigi ŝin en tiujn montetojn, kie Deirdre pasis sian infanaĝon. Sed malmultenombra aro da homoj kunvenis nokte, sekrete, kaj portis ŝin en la Grandan Ebenaĵon, en alian tombon apudan al tiu de Naois. La vilaĝanoj montris la du tombojn pikante paron da lignaj palisoj en la teron.

Du jaroj poste, kreskis apud la menhiro du belaj taksusoj. Kvankam inter iliaj bazoj ekzistis diseco je du metroj, la trunkoj estis kreskintaj kune kaj interplekte. Kunigitaj de siaj branĉaroj, ili formis ununuran arbon.

Kvankam la menhiro el ŝtono fariĝis jam polvo, la arboj daŭre vivas ankoraŭ en tiu loko.

Originale angla-lingva versio de tradicia rakonto pri
"Deirdre kaj la filoj de Uisnach", kelta legendo.
Skribita far John Stuart Dick por la muziko
de "A Celtic Tale: The Legend of Deirdre"
("Kelta rakonto: la Legendo de Deirdre"),
verkaĵo de Mychael kaj Jeff Danna.

Tradukita en esperanton far Fátima.

Kelta rakonto (8)

2006-05-13T12:09:00.000+02:00

8ª ĉapitro:
LAMENTO

Plenuminta la profetaĵo, Deirdre restis dum dek kvin tagoj ĉe Connacher. Ŝi ne povis manĝi nek dormi. Kiam pasis tridek tagoj, alvenis vintro kaj mola mantelo el neĝo kovris tiun mondon, kiun ŝi vidis tra la fenestro.

Deirdre petis al militisto, ke alportu al ŝi ŝian harpon. Kaj tie, sole en sia fermita dormoĉambro, ŝi kantis al Naois mallaŭte, ĉar ŝi sciis, ke ŝi mortos kiam Connacher ordonos tion.

Direktante sian rigardon al la vasta ebenaĵo malplena, ŝi kantis:

En ĉieloj de frosta neĝo,
kie ventoj de tristeco vagas,
ruĝa suno estas brulanta malforte.
Vi estis mia hejmo
kien mi iris.

En verdaj kampoj,
nune nekonataj,
via nomo sur la levita ŝtono.
Amo invitas
al lasta voko,
kiam morto elde vivo
komencas fali.

La riveretoj ne plu iras
al tajdoj de malproksimaj maroj.
Amo ne maljuniĝos
sen memoroj.
Viaj brakoj, mia hejmo
kie mi dormis.

En verdaj kampoj,
nune nekonataj,
via nomo sur la levita ŝtono.
Amo invitas
al lasta voko,
kiam morto elde vivo
komencas fali.

Ĉiuj miaj larmoj
nun disfaldiĝas.
Kiel mi povas nune
maljuniĝi sole?
Polvaj steloj
disverŝas siajn lumojn,
kiam morto elde vivo
glitas silente
en la nokton.

Matene, kiam la reĝo volis voki ŝin, Deirdre jam estis mortinta.

Originale angla-lingva versio de tradicia rakonto pri
"Deirdre de la Bedaŭroj", kelta legendo.
Skribita far John Stuart Dick por la muziko
de "A Celtic Tale: The Legend of Deirdre"
("Kelta rakonto: la Legendo de Deirdre"),
verkaĵo de Mychael kaj Jeff Danna.

Tradukita en esperanton far Fátima.

Kelta rakonto (7)

2006-05-12T12:06:00.000+02:00

7ª ĉapitro:
LA DRONANTAJ EBENAĴOJ

Ekde ke ekzistas la mondo, dum jarmiloj, la homoj militas inter si, sed tiunokte ne estis homoj tiel malavantaĝe kiel la filoj de Uisnach. Tamen, ankaŭ ne ekzistis ies koro pli nobla ol iliaj. Fakte se oni devus mezuri ilin laŭ iliaj spiritoj, ĉiu frato egalis al dudek ordinaraj militistoj.

La militistoj de la reĝo aperis rapide ĉe la rando de la ebenaĵo kaj la junaj herooj eniris decide en la batalon. Iliaj glavoj flagris interne de la mallumo per fajraj bluaj fulmoj, tiel rabiaj estis tiuj, kiuj estis perfiditaj.

Meze de la glavaj kolizioj estis neebla distingi defiintan de defiita kaj la herbo sorbiĝis de sango ĝis resti transformita en grandan glitan flakon. Finita la batalo, la fratoj estis sukcesinta faligi la cent militistojn senditajn de la reĝo.

Connacher alvenis al la rando de la ebenaĵo kaj ekkriis furioze, sed la filoj de Uisnach kaj Deirdre jam reiris hejmen transirante en la mallumo la grandan ebenaĵon.

La reĝo faris voki la druidon, Cathbad, kaj penante senkoleriĝi diris al li:

-Haltigu ilin aŭ mi ordonos vian ekzilon porĉiame.

Senvorte, Cathbad obeis kaj igis kreski en la ebenaĵo arbaron plenan je kompaktaj veproj, sed la fratoj transiris ĝin facili, kiel se tie nur ekzistis aero.

Li poste la ebenaĵon aliformigis en maron da frostaj akvoj. La fratoj demetis siajn ĉemizojn, Deirdre supreniris sur la ŝultrojn de Naois kaj ili naĝis kontraŭ la muĝado de la fluo. Ilia rapido ne malpliiĝis kaj la fratoj antaŭeniris tiel rapide kiel piedire.

"Deirdre kaj Naois" de anonima aŭtoro

Vidante tian aferon, la reĝo sulkigis sian frunton kaj la druido timis pri sia vivo. Li levis siajn brakojn kaj la maro fariĝis ŝtona, saltis aere rokoj akraj kiel glavoj, kiuj koliziis inter si kun forta bruo, kiel monstraj dentoj de grandega giganto el granito.

La fratoj kuris sur la rokoj, glitante kaj falante multfoje. Fine la plej juna el ili, Allen, ekkriis dolore kaj Naois lin prenis por porti sur sia dekstra ŝultro, kvankam li baldaŭ forpasis. Naois ne lasis lian korpon, sed daŭrige portis ĝin sur sia ŝultro.

Per sia rigardo li serĉis sian alian fraton, Arden, sed bedaŭrinde li vidis, ke ankaŭ li estis mortinta, kaj tio deprenis lian vivovolon.

Kaŭze de siaj vundoj aŭ de sia malĝojo aŭ verŝajne ambaŭ aferoj kune, Naois malfortiĝis kaj glitis inter du ŝtonoj. Kuŝinta inter la vundantaj rokoj, li falis en gravan malesperon kaj mortis senvorte. Tiam la ebenaĵo denove estis el herbo.

Far John William Waterhouse

-Jam li forpasis -diris Cathbad-. La filoj de Uisnach estas mortintaj kaj ne plu ĝenos vin.

Sekve la druido malaperis en la nokton.

La reĝo iris rigardegi Deirdre-n per siaj propraj okuloj. Li trovis ŝin genuintan apud Naois kaj liaj fratoj, plorĝemante senvorte.

Antaŭ ke ŝi povus resaniĝi el sia profunda doloro, la reĝo ordonis, ke ŝin portu al sia palaco kaj enfermu. Poste li faris fosi tombon por la fratoj en la sama loko, kie ili kuŝis. Oni metis tiuloke menhiron kaj sur ĝi oni gravuris la nomon de Uisnach.

Kelta rakonto (6)

2006-05-11T10:41:00.000+02:00

6ª ĉapitro:
LA DESTINO DE LA RUĜA BRANĈO

Finfine ili povis rigardegi la tagiĝon super la blankaj klifoj de la nordo de Irlando. Jam surtere, Fergus antaŭiĝis ĉevalrajde por komuniki al la reĝo, ke estis alvenintaj tiuj viroj, kiujn li vokis.

-Montru nun vian bonecon -li diris.

-Mi ne pretas ricevi ilin -Connacher respondis-. Sendu ilin al la Granda Ebenaĵo, al la Gastejo de la Ruĝa Branĉo. Mia domo estos preta morgaŭ.

La veturintoj instaliĝis. Dum la lasta horo nokte, la reĝo Connacher faris voki militiston Gelban Grednach.

-Iru en la gastejon -li ordonis-, kie gastas Deirdre ĉi-nokte kaj diru al mi, ĉu ŝi konservas sian belecon. Mi bezonas scii tuj.

Grednach malsupreniris en la gastejon rapide. Senspire li gvatis tra la fenestro por vidi la kvar kaj atentis la virinon. Tiel granda estis ŝia beleco, ke li spiregis, montrante tielmaniere sian ĉeeston.

J.W. Waterhouse

Naois levis sian rigardon kaj vidis al Grednach, kiu rigardis ilin. Li prenis kelkajn sagetojn, kiuj estis surtable, kaj ĵetis ilin al la fenestro. Unu el ili atingis al Grednach en okulo kaj li perdis la kapablon uzi ĝin.

Grednach eliris el tie kriante kaj revenis kurante tien, kie atendis la reĝo paŝinta senpacience en sia dormoĉambro.

Grednach eniris kun sango sur la vizaĝo.

-Ĉu vi vidis ŝin? -demandis la reĝo.

-Mi vidis ŝin kaj, dum mi gvatis, Naois demetis mian okulon -li respondis, fleksita de doloro.

-Kiel ŝi aspektas?

-Mi diros veron al vi. Eĉ unuokula, se ne estus ekzistinta via urĝa peto, mia sola deziro estus resti tie, rigardegante ŝin dum mia tuta vivo.

Connacher koleris kaj ordonis kunveni tuj cent kuraĝajn virojn ĉe sia salono.

-Iru senprokraste al la gastejo. Mortigu la fremdulojn kaj portu al mi viva la junulinon, Deirdre, aŭ ĉiuj vi mortos.

La militistoj sin pretigis por la batalo. Sed, nesciinte de la reĝo, Levercham estis sin kaŝinta inter ili kaj antaŭiĝis rapide por averti la filojn de Uisnach.

-Miaj fratoj kaj mi mem haltigos ilin -diris Naois, kiam li aŭdis tion.

Do ili faris rapidajn preparojn por batalo.

John William Waterhouse

Ili eliris al la granda ebenaĵo forte armitaj, antaŭeniris tra la kampo kaj kaŝis sin malantaŭ vico da arboj.

Kelta rakonto (5)

2006-05-10T10:12:00.000+02:00

5ª ĉapitro:
SUDEN PER VELŜIPO

Kiam Deirdre aŭskultis al Naois, ŝi multe ektimis. Ili daŭrige babilis ĝis ke sur la okcidenta ĉielo nur restis pala makulo de lumo, sed Deirdre komprenis, ke li estis decida foriri kaj ke ŝi ne povus fari ion por malebligi tion.

- Ĉi-nokte sonĝoj montris al mi la jenan vizion: tri korvoj subiris al ni ekde Emhain Macha. Ili portis en siaj bekoj tri gutojn da mielo kaj foriris kun tri gutoj da sango.

-Kion signifas tiu sonĝo?

-Ĝi signifas, ke Fergus alvenas proponi al ni pacon dolĉan kiel mielo, sed la tri gutoj da sango estas Allen, Arden kaj vi. Connacher estas flatulo kaj la mielo estas morta artifiko.

Malgraŭ tiu vizio, Naois decidis reiri al Irlando

-Ni lasos fore niajn problemojn -Naois diris al Deirdre-. Ni suriros ŝipon morgaŭ matene.

Deirdre plorĝemis dum la tuta nokto kaj preskaŭ ne povis dormi.

"Dos Cuervos - New Mexico" far Kate Cartwright

Matene ili kunvenis ĉe la marbordo kaj Deirdre enŝipiĝis. Ili komencis sian vojaĝon dum frua horo kaj la nebulo sin intermiksi kun la ĉielo, akirante la marbordo de Alba blukoloron kaj poste helan bluon ĝis ke iom post iom ĝi malaperis antaŭ iliaj rigardoj.

Noktomeze brilis jam la plenluno sur la veloj kaj la vento trenis la ŝnurojn. Deirdre prenis sian harpon kaj ludis mildan kantaĵon. Ŝia tristeco silentigis la fratojn, kiuj levis siajn okulojn al la ĉielo dum ŝi kantis, montrante siajn korojn al la astroj.

Kelta rakonto (4)

2006-05-09T10:21:00.000+02:00

4ª ĉapitro:
LOCH ETIVE

Ili fuĝis kune kaj renkontiĝis kun la fratoj de Naois, Allen kaj Arden, kiuj, kvankam akceptis vole la junulinon, timis pri sia frato. Kune ili alvenis al la konkludo, ke ili devu foriri tiunokte mem, tial ili preparis provizojn kaj ekiris rapide, migrante surmare al sia ekzilo en Alba, tio estas Skotlando.

"Loch Etive. Ewe and Lamb" far Jeanne Isley

Naois, Deirdre, Allen kaj Arden instaliĝis ĉe la fontoj de lago Etive. Ili konstruis domon el ruĝa argilo supre de kaskado kaj nomis ĝin "Granian Deirdre", kies signifo estas "la sunlumata hejmo de Deirdre". La montaranoj el Argyll bonvenigis la grandajn militistojn. Naois kaptis salmojn en la rivero kaj cervojn en la valo kaj Deirdre pensis, ke estis neebla ekzisti iu ajn tiel prospera ol ili.

Ili vivis feliĉaj dum multaj lunoj.

En Irlando, la reĝo Connacher ne havis jam malamikojn, ĉar li venkis ĉiujn per la forto de armiloj aŭ atingis pacon kun ili, tielmaniere li asekuris sian rajton regi. Lia lando ĝuis floradon, sed li montriĝis malkvieta. Du jaroj post la ekzilo de Naois, iam nokte li iris ĉe la druidon. Cathbad aŭskultis lin silente, ĉar bonege sciis pri tio, kio maltrankviligis la reĝon.

La reĝo Connacher esprimis tion ĉi-maniere:

-Niaj plejbonaj viroj, la tri gaelaj torĉoj de Naois, Allen kaj Arden ne estas ĉe ni. Ne estas bona la afero, ke ili restu ekzilitaj nur kaŭze de virino. Mi pensas sendi iun, Fergus McRoigh, por anonci al ili, ke la reĝo ilin pardonas kaj invitas reveni ĉi tien, Ehmain Macha, por granda festo.

-Estu tiel -Cathbad diris.

Kaj tielmaniere oni faris.

Fergus alvenis al lago Etive tri tagoj poste, portante la mesaĝon de la reĝo kaj tie Naois bonvenigis lin. Fergus komentis la novaĵojn de Ulster.

Naois, kiu deziris reveni hejmen pli ol io ajn, sentis grandan nostalgion kaj iris vidi al Deirdre en verda kampo troviĝinta super de la valo, intencante komuniki al ŝi la bonan novaĵon.

Kelta rakonto (3)

2006-05-08T10:39:00.000+02:00

3ª ĉapitro:
SUB ALTAJ BRANĈOJ

Post tiu malrapida vintro de grizaj kaj tremintaj ĉieloj alvenis la printempo. Iam matene, kiam ŝi eliris por kolekti sovaĝajn florojn kun Levercham dum frua horo, Deirdre aŭdis voĉon ĝoje kantintan. Tri ĉasistoj piediris sur vojeto, kiu randis la plej nordan limon de la Reĝa Arbaro.

John William Waterhouse

Deirdre konsideris ĉarma tiun kantaĵon, sed la ĉasistoj ne rimarkis ŝian ĉeeston. Dum ili pasis, Deirdre atentis la unuan el ili, kiu estis ankaŭ la plej alta. La ĉasisto interniĝis subite en la arbaron kaj la aliaj daŭrige paŝis sur la vojeto.

-Li estas la viro de mia vizio -Deirdre diris, nekredema.

Kelkaj sekundoj poste, ŝi ne estis kapabla je deteni sin mem plue kaj prenis sian jupon rapide por peli tiun ĉasiston, kiu estis enirinta sole en la arbaron.

Ŝi trovis lin ĉe granda placo ekzistinta en la arbaro. Supre sin sternis kupolo el altaj kverkoj, kies branĉoj etendiĝis inter unuj kaj aliaj sen apenaŭ sukcesi tuŝi sin. Ŝi rimarkis en la pluma aero forton nekonatan por ŝi. Ŝi proksimiĝis al la ĉasisto, kiu observis ŝin jam atente, kaj levis sian rigardon al li.

Ŝi vidis subirintajn lumradiojn, kvankam ŝajnis al ŝi, ke ili eliris el la tero al la ĉielo. Ŝia koro akcelis siajn batojn, kiam ŝi proksimigis sian blankan vizaĝon al lia. Ŝi atendis momente, poste premis kison sur liajn lipojn kaj diris mallongan paroladon mallaŭte:

-Mi amos vin kiel dum pasintaj epokoj, kiam Dectera amis la verdan harpiston kaj eskapis kun li por ĉiam. Mia kiso kontraŭas la deziron de la reĝo kaj mi eskapis el hejmo senpermese. Kun la nova luno ili venos porti min en lian palacon por ke mi estu lia edzino. Vi devas porti min foren.

La ĉasisto rigardis ŝin kaj diris:

-Mi estas Naois, la plejaĝa el filoj de Uisnach.

Li neniam antaŭe estis vidinta tian belecon kaj tremis parolante al ŝi, ĉar li komprenis, kiu estis tiu junulino restinta inter liaj brakoj.

-Ĉu vi ne memoras la profetaĵon de la druido? Ankoraŭ vi povas reiri hejmen.

-Por mi tiu ĉi momento valoras pli ol dek tutaj vivoj kun Connacher.

Por Deirdre estis sufiĉa rigardi en liajn okulojn ununura foje. Naois decidis tie mem doni al ŝi sian amon.

Kelta rakonto (2)

2006-05-07T23:34:00.000+02:00

2ª ĉapitro:
INFANINO DEIRDRE

Post du semajnoj naskiĝis infanino Deirdre.

Antaŭ ke jaro estus pasinta, la reĝo ordonis konstrui sur la montflanko de malproksima monteto loĝejon el ŝtono kun pajla plafono. Oni plantis ĉirkaŭ la dometo bonegan legomĝardenon ĉirkaŭitan de ronda muro. Deirdre vivos tie zorgita de Levarcham, juna rakontistino, kiu ĝuis la konfidon de la registo kaj kiu ankaŭ kreskis ĉe reĝo Connacher. La reĝo konfidis al ŝi pli ol iu ajn.

Deirdre kreskis en la vastaj grundoj por ĉasi. Levarcham instruis al ŝi tiom, kion ŝi sciis pri herboj, floroj, arboj kaj ĉieloj kaj ankaŭ instruis ŝin ludi harpon kaj kanti.

Deirdre fariĝis iom pli pacienca kaj bonkora ĉiutage. Ŝia haŭto estis mielkolora, kiel ora orkideo. Ŝiaj vangoj, lipoj kaj fingro-pintoj havis iom da karminkoloro. Rigardi ŝin estis kompreni, ke la rigardo glitis, kiel se ĝi volus preni tion de ŝi, kio ne enfiksis kun la aliaj.

Ŝi stimulis la imagon per rigardoj aŭ gestoj, kiuj konsentis specialan signifon al la ordinaraj aĵoj. Se ŝi genuiĝis por karesi la kapon de bona ĉashundo, oni sentis, ke ĉiuj bestoj estis bonaj. Ŝia korpo rivelis la fortecon de ŝia koro kaj ŝi estis kiel senfunda minejo, kie povi esplori senĉese la vivon.

Iam dum tiu aŭtuno, kiam Deirdre atingis dek kvin jarojn, Levercham diris ŝin ke, kiam ŝi estos dek-ses-jara, ŝi edziniĝos kun la reĝo dum la venonta printempo. Tio tristigis kaj deprimigis ŝin. Levercham komprenis ŝian malĝojon.

-Ĉiakaze vi devos edziniĝi kun li -ŝi diris-. Tio estos la granda honoro de via vivo.

Deirdre suspiris kaj ne volis manĝi.

Iam, sidante frumatene apud la fenestro, Deirdre rigardegis neĝadon nekutime fruan. Aro da korvoj malsupreniris subite en la legomĝardenon kaj unu el ili haltis sur la neĝo por beki belan pomon, kiu ĵus falis.

-Ho! -Deirdre diris-. Tiu korvo similas la viron, kiun mi vidis ĉi-nokte per sonĝoj. Li havis malhelan hararon kiel korniko, blankan haŭton kiel neĝo kaj ruĝajn vangojn kiel tiu pomo. Li estos mia edzo.

Sed Levercham vokis ŝin, malproksimigante ŝin de la fenestro, kaj tiu vizio fariĝis memoro.

Kelta rakonto (1)

2006-05-06T17:36:00.000+02:00

1ª ĉapitro:

LA PROFETAĴO

En Irlando, tre delonge, la reĝo Connacher, el la familio Ulster, troviĝis ĉe la Granda Salono de lia palaco sur podio farita per ligno de oldaj kverkoj. Fininta tage, la krepusko montris la komencon de Samhain. Pli ol milo da homoj kunvenis kaj gaja tumulto regis dum la servistoj de la reĝo sin pretigis por la unua nokto de la festo.

La kavaliroj de la reĝo, la Kavaliroj de la Ruĝa Branĉo, lasis siajn armilojn kaj siajn fermaŝajn kutojn por kunigi siajn voĉojn, kantante kanzonojn pri gravaj aventuroj. Malgraŭ la reginta ĝojo, Cathbad, la druido, troviĝis sole ĉe la arko de ŝtona fenestro rigardegante per fora rigardo la alian mondon. Nure Malcolm, la harpisto de la reĝo, sentiĝis trankvila, ĉar lia edzino Elva estis graveda. Ambaŭ sidis ĉe malluma angulo de la Granda Salono, babilante per susuroj korinkline.

La reĝo Connacher levis sian kornon da vino solene. Kiam li pretis peti, ke komencu la ceremonio, oni aŭdis laŭtan krion kaj la ejo tute silentiĝis. La plej veteranaj kavaliroj elingigis siajn armilojn, pretaj batali.

-Ne moviĝu -la reĝo ordonis-. Ne faru paŝon ĝis ke ni sciu la kaŭzon de tia bruo.

Cathbad iris al la Granda Salono kaj levis sian bastonon. Li demetis la kapuĉon de sia mantelo kaj lia arĝenta hararo reflektis la lumon de la luno. Lia vizaĝo, sulkiĝinta kiel pomo vintre, leviĝis malrapide kaj li diris al la reĝo:

-Mi observis ĉi-semajne la nubojn, la aĝo de la luno kaj la pozicioj de la steloj.

Li proksimiĝis poste al la loko, kie Elva sidis. Li metis sian manon sur ŝia ventro kaj diris:

-La bebo estis tiu, kiu kriis. Ĝi ne estas ordinara bebo. Ĝi estas tre bela infanino kaj ŝia nomo estos Deirdre. Ŝia beleco naskos akran glavon, kiu tranĉos la arbon de Ulster. La reĝoj volos edzinigi ŝin al si kaj la afero estos malfeliĉa. La Ruĝa Branĉo dividiĝos kaj okazos bataloj kaj militoj pro ŝia kaŭzo.

Tiam li malproksimiĝis denove por daŭrigi sian observadon de la firmamento.

-Morto por tiu infanino! -unu el la kavaliroj kriis-. Ĉu ne malpli valoras la vivo de infano ol la detruado de multoj? Kion vi opinias, reĝo Connacher?

La reĝo sciis, ke la profetaĵoj de la druido estis ĝustaj, sed la scivolemeco rilate al beleco tiel eksterordinara estis pli forta ol li mem. Li parolis al la ĉeestintoj dirante per kvieta voĉo:

-Ne estas bona la afero, ke la gepatroj vidu la morton de filo. Kaj mi ankaŭ ne devas provoki doloron en la koro de miaj invititoj.

Multoj sin agitis, murmurante inter ili, ne konvinkitaj.

-Ĉi tiu infanino naskiĝos -la reĝo daŭrigis-. Mi ordonos, ke ŝi kresku en malproksima loko, kaj mi mem edziĝos al ŝi kiam ŝi estos plenaĝa. Mi gardos ŝin kaj poste ŝi estos mia edzino, do ŝi ne povos kaŭzi konkuron nek damaĝon. Tielmaniere mi sukcesos eviti la profetaĵon.

La knabino de la kaptuko

2006-04-08T23:51:00.000+02:00

Li silentigis sian rabion,
piedfrapinte ĉiujn florojn
de tiu senerila strateto.

Kun siaj blankaj kiteloj,
alvenas tri doktoroj.
Sen pluaj kaŝoj ili eksplikas:
“Tio, kio okazas al la junulino estas...
Pro Dio, sinjorino, ne ploru!”

Ili diris al la amato:
“Reprenu la florojn.
Jen la vatoj, kiujn la vivo donas
al la sonĝemuloj.
Ni parolos kun ŝi, ke ŝi kuniĝu
al la grava milito de la batalantoj.”

“Pli ol iu ajn mi amas ŝin.
Kion mi faros kun la flataĵoj
al ŝia tufo da haroj,
kiam en la kvartalo ĉiuj nomos ŝin
la knabino de la kaptuko?”

“Diru al mi, doktoro,
kiu estas tiu ĉi kanajlo,
kiu nun rigardas al mi
sur mia vizaĝo?”

Ŝi premis siajn dentojn dum ĵuris:
“Pro mia patrino,
mi venkos tiun en la batalo.”
La tri doktoroj ridetinte
petis al ŝi, ke batalu.

“Mi prenos el mia patro
la ŝviton de lia frunto;
el mia patrino la flamon, la kuraĝon
de maltima virino.
Kaj por miaj gefratetoj,
miaj geamikoj kaj mia amato,
tiu junulo, kiu tiom amas min.

Mi ne povas foriri.
Kion mi faros kun la flataĵoj
al mia tufo da haroj,
kiam en la kvartalo ĉiuj nomos min
la knabino de la kaptuko?”

Li razis sian kapon
dirinte: “Same kiel ŝi”,
pensinte, ke tio helpus ŝin.
Ĉe tiu gimnazio-korto ĉiuj diris lin:
“Ni batalos kune kun ŝi kaj kun vi.
Kaj se estas necesa, alporti al ŝi la Lunon,
por tio ekzistas la geamikoj.”

“Helpu mian karulinon,
pro ĉio kion vi amas!
Ĉar mi ŝin promesis edziniĝi kun ŝi.
Mi diros ŝin, ke batalante
ni ŝanĝos iam la kaptukon en diademon.”

Ŝian tufon da haroj,
ŝia amato tondis ŝian tufon da haroj
kaj en la kvartalo ĉiuj nomas ŝin
la knabino de la kaptuko.

Ŝi venkis en la ludo
la malfavoran sorton
kaj finfine lumo ekbrulis por ŝi.
Alian pokalon donis al ŝi
la barelo de la vivo.
Kaj ŝia patrino aĉetas al ŝi
kombilojn kaj harpinglojn.
Kaj la floroj kreskas
ĉe la ombro de tiu senelira strateto.

Sonoris en la vilaĝo
sonoriloj por edziĝo,
ĉi-vespere en la kamparo
diras la tritiko al la papavetoj:
“Alvenis la horo,
ĉe la kvartalo edziniĝas
la reĝino de la batalantinoj”.

Ŝi vivas klopodante helpi
la geinfanojn de la tufeto da haroj
kaj ili nomas ŝin amete
la knabino de la kaptuko.

Elhispanigita teksto de "La chavala del pañuelo",
kantaĵo de Ecos del Rocío, andaluzia muzik-grupo.

La verda kovrilo

2006-04-07T22:42:00.000+02:00

Unu naskiĝis en la marismo
kaj la alia en Afganio.
Unu havas paron da bovoj,
ĉareton kiel lulilo.
La alia, verdan kovrilon
por preĝi al la Luno.

“Kaj la bomboj silentiĝu,
la mondo lasu nin pace.
Por kiu damne estas grava,
ke mi observu la Ramadanon
aŭ ke vi preĝu la Salve-n?”

“Kvankam sin malamas
via patro kaj la mia,
ni preĝu!
Vi al Alaho kaj mi
al la Virgulino de la Roso
por ke tiuj frenezaj pliaĝuloj
lasu nin vivi trankvile.”

Unu petas al la Reĝoj
ludilojn por ambaŭ,
kaskedon por la vojo,
la medalon kaj la ĉapelon.
Kaj la alia, multajn geamikojn
je la amuzo-horo.

“Amiko, kial estas tiel?
Se la tuta tero estas la sama,
kiun ĉagrenas la afero,
ke mi naskiĝis en la marismo
kaj vi en Afganio?”

Tradician vestaĵon, kamelon,
la alia petas al Alaho
por alporti lin en Mekaon,
kaj por sia amiko li petas.
Kaj la pilgrimanto, ĉevalon
por preĝi al la Virgulino.

Mi vidis, ke ili pentris
sur balono sferon,
oni vidas la teron kaj la maron
kaj oni ne vidas iun landlimon
por ke regu la paco.

Kaj ili ne komprenas pri koloroj,
pri rasoj nek malbono.
Tiu, kiu naskiĝis pilgrimanto
sonĝas salti la kradon.
La alia, ferran muron de mondo,
kiu ne permesas.

Kiajn aferojn sukcesas la amikeco!
Estas nekredeble!
Ili sen koni sin,
unu naskiĝinta en la marismo
kaj la alia en Afganio.

“Kvankam sin malamas
via patro kaj la mia,
ni preĝu!
Vi al Alaho kaj mi
al la Virgulino de la Roso
por ke tiuj frenezaj pliaĝuloj
lasu nin vivi trankvile.”

Elhispanigita teksto de "La manta verde",
kantaĵo de Ecos del Rocío, andaluzia muzik-grupo.

Al alba, al alba...

2006-04-02T21:15:00.000+02:00

Se mi dirus al vi, amato mia,
ke mi timas la frumatenon.
Mi ne scias kiujn stelojn estas tiuj,
kiuj vundas kiel minacoj,
nek mi scias kion sangadas el la Luno
sur la rando de ĝia falĉilo.

Mi antaŭsentas, ke post la nokto
venos la plej longa nokto.
Mi volas, ke vi ne forlasu min,
amato mia, je la matenruĝo.

La gefiloj, kiujn ni ne naskis,
kaŝis sin en la kloakoj,
manĝas la lastajn florojn.
Ŝajne ili divenas,
ke la tago, kiu proksimiĝas,
venas kun malfrua malsato.

Mi antaŭsentas, ke post la nokto
venos la plej longa nokto.
Mi volas, ke vi ne forlasu min,
amato mia, je la matenruĝo.

Miloj da silentiĝintaj vulturoj
eketendas siajn flugilojn.
Ĉu ne dispecigas vin, amato mia,
tiu silenta danco?
Damna danco por mortintoj!
Pulvo de la mateno...

Mi antaŭsentas, ke post la nokto
venos la plej longa nokto.
Mi volas, ke vi ne forlasu min,
amato mia, je la matenruĝo.

Je la matenruĝo...
Je la matenruĝo...

Fotaĵo de Oleguer Vilella

La 27-an de septembro de 1975 plenumis la lastaj mortkondamnoj en Hispanio sub la regado de la mortanta reĝimo de Franko. Kvar antifaŝistoj estis fusilataj en Madrido, Barcelono kaj Burgoso.
Franko mortis la 20-an de novembro de 1975, malpli ol du monatoj post liaj lastaj mortkondamnitoj.

Luis Eduardo Aute, hispana kantaŭtoro, verkis kantaĵon por tia okazo
kaj donacis ĝin al Rosa León, kiu kantis ĝin unuafoje.
Por eviti la tiaman censuron, li ne parolis pri mortkondamno,
sed pri amo kaj adiaŭo por ĉiam.

Jen la elhispanigita teksto de “Al alba”.

Bedaŭrinde mi ne trovis ĝustan tradukon por la hispana vorto “alba”,
kiu estas la nomo de la unua kaj blanka lumo de la tago antaŭ la rozkolora aŭroro.
Do mi uzis esprimon, kiu montras similan signifon... La horo, kiam la mortkondamnitoj estis fusilataj sub la unuaj lumoj de nova tago.

Reakirante la memoron...

2006-03-18T19:38:00.000+01:00

Oni estas alportanta la memoron,

restas en la Historio makulo.
Dum la aliaj suferas amnezion,
maljunulo rememoras kantaĵon

de tiu malproksima batalo,
kie li sin riskis al la morto,
en milito ne venkita.
Kelkfoje li demandas al mi pri vi.

Li kredas esti ankoraŭ en la tranĉeo,
alia standardo de alia koloro
solene en lia vento flagras
sur la kulmino.

Kaj ĉe lia salono
kelkfoje li parolas kun fantomoj,
pri kies nomo li forgesis.
Venkitoj neniam revenis
el sia ena ekzilo.

Nek momento, nek memoro
por tiuj, kiuj malvenkis, kiuj konstruis
la tombon, la maŭzoleon
de la mizero de la buĉisto.

Kiel vi esperas venki sen ili
batalojn, kiujn ili antaŭe malvenkis?
Se iu devas silentiĝi, silentu tiuj,
kiuj subskribis paktojn pri silento.

Ili provas konvinki lin:
“Avo, la eksplodoj finis”.
Sed kiam li eliras al la straton,
Madrido ŝajnas bombita.

Kaj li legas skribitaj sur la muroj
kriojn, kontraŭ kiuj li batalis.
Kaj homoj de malhela vizaĝo,
kiuj instruis al li la teruron.

Kaj iam, sen ni rimarki tion,
la maljunulo kun siaj rakontoj konsumiĝis.
Kaj en la memoro de lia nepo,
nur postsigno, malgrava makulo

de tiu malproksima batalo,
kie li sin riskis al la morto,
dum milito ne venkita,
kie li batalis por vi.

Teksto de "Al bando vencido" ("Por la venkita bando"),
kantaĵo de Ismael Serrano, hispana kantaŭtoro.

Bedaŭrinde mi ne povas sidi apud miaj avoj por aŭskulti iliajn rakontojn pri aliaj tempoj, kiam ne ekzistis la libereco, sed la trikolora standardo de la Respubliko ankoraŭ staris sur la supro de iliaj koroj.
Ambaŭ avoj, Jozefo kaj Johano, estis respublikanaj soldatoj, tiuj de la venkita bando.

Jozefo batalis apud siaj tri fratoj, sed nur li revenis hejmen post ok jaroj en malliberejo, kie li grave malsaniĝis. Du el liaj fratoj estis mortigataj antaŭ la pordo de la tombejo kaj poste ĵetataj en komunan tombon sen nomoj. La lasta el ili preferis sin mortigi ol morti per la fusiloj de la faŝistoj.
Kiam mi estis infanino demandis al mia patrino, kio estis tia loko. “Tombo”, respondis ŝi. “Kial ĝi estas tiel granda?”, mi demandis.
“Ĉar tie ripozas multaj homoj”.
“Ĉu? Kial do neniu skribis iliajn nomojn?”.
“Ĉar ni ne scias tiujn nomojn. Sed tio tute ne gravas, Dio konas ilin”.

Aliafojon mi rimarkis la postsignojn, kiuj restis en la feraj kradoj de la tombejo-pordo kaj mi demandis al mia patrino pri tia kuriozaĵo. Sed tiam ŝi ne respondis al mi... Poste mi komprenis ŝian silenton: tie estis fusilataj la respublikanaj soldatoj kaj tiuj malfeliĉuloj, kiujn la faŝistoj ne ŝatis. Kaj malantaŭ la pordo, la komuna tombo...
Kiel iu povus forgesi?

Jes, miaj geavoj neniam rakontis al mi pri bomboj kaj tranĉeoj, fakte mi ne konis miajn patrinajn geavojn.
Sed mia patra avo, Johano, ĉiutage sidis apud malgranda fenestro ĉe li por rigardi la straton silente horo post horo kaj sur liaj okuloj mi povis vidi rakontojn pri noktoj de pafado kaj mitrajlo; pri najtingaloj, kiuj kantis super la fusiloj, inter la bataloj...
Kvankam mi tiam ne povis kompreni tion, kion lia muta melankolio montris al mi.

Ili mortis antaŭ multaj jaroj, sed la trikolora standardo flagras nun en mia koro.

70 jarojn post la komenco de la Hispana Enlanda Milito (1936-1939),
la hispanoj ankoraŭ ne reakiris la memoron...

Zamenhof diris...

2006-03-13T22:03:00.000+01:00

"Eĉ guto malgranda, konstante frapante,
traboras la monton granitan..."

"Se ventoj subitaj
velkantajn foliojn deŝiras
ni dankas la venton kaj rejunigitaj,
ni forton pli freŝan akiras."

L. L. Zamenhof (1859-1917),
verkinto de la esperanto

Preĝo sub la verda standardo

2006-03-12T20:31:00.000+01:00

Al Vi, ho potenca senkorpa mistero,
fortego, la mondon reganta,
al Vi, granda fonto de l’ amo kaj vero
kaj fonto de vivo konstanta,
al Vi, kiun ĉiuj malsame presentas,
sed ĉiuj egale en koro Vin sentas,
al Vi, kiu kreas, al Vi, kiu reĝas,
hodiaŭ ni preĝas.

Al Vi ni ne venas kun kredo nacia,
kun dogmoj de blinda fervoro:
silentas nun ĉiu disput’ religia
kaj regas nur kredo de koro.
Kun ĝi, kiu estas ĉe ĉiuj egala,
kun ĝi, la plej vera, sen trudo batala,
ni staras nun, filoj de l’ tuta homaro
ĉe Via altaro.

Homaron Vi kreis perfekte kaj bele,
sed ĝi sin dividis batale;
popolo popolon atakas kruele,
frat’ fraton atakas ŝakale.
Ho, kiu ajn estas Vi, forto mistera,
aŭskultu la voĉon de l’ preĝo sincera,
redonu la pacon al la infanaro
de l’ granda homaro!

Ni ĵuris labori, ni ĵuris batali,
por reunuigi l’ homaron.
Subtenu nin, Forto, ne lasu nin fali,
sed lasu nin venki la baron;
donacu Vi benon al nia laboro,
donacu Vi forton al nia fervoro,
ke ĉiam ni kontraŭ atakoj sovaĝaj
nin tenu kuraĝaj.

La verdan standardon tre alte ni tenos;
ĝi signas la bonon kaj belon.
La Forto mistera de l’ mondo nin benos,
kaj nian atingos ni celon.
Ni inter popoloj la murojn detruos,
kaj ili ekkrakos kaj ili ekbruos
kaj falos por ĉiam, kaj amo kaj vero
ekregos sur tero.

L. L. Zamenhof (1859-1917)

Hodiaŭ la libereco ekdormis...

2006-03-11T17:50:00.000+01:00

In nomine Diabulus et
Belial, Satan, Lucifer, Astaroth et Yahveh...

[Kondamnito]:

Nokto falas, ĉiama nebulo,
kaŝas jam la lumo.
Senfrukta malvarmo
rompas, frostrigas
larmojn de la koro.

Sonĝas la vivo, ke ĝi vidas sian mortadon.
Sur pecoj el timo estas malfacila vivi.
Sonĝoj pri morto, montru vin:
sankta kondamno, aŭtodafeo.

[Ekzekutisto]:

En la nomo de la sola religio,

ni diktas juĝodecidon kaj kondamnas vin
al la pia purigo de la fajro kaj la doloro.
Sur la manoj de Dio vi devas meti
vian animon, vian financon kaj ĉiujn viajn pekojn.
Akceptu Kristo-n kaj konfidu vin,
ĉar baldaŭ vi devos pardonpeti al Li.

Diabulus in Gaia,
missit me Dominus...

[Kondamnito]:

Mi volus esti la vento
por povi fuĝi el mi.
Silentiĝu la silento,
mutiĝu la teruro.
Mi volus ne morti!

Mi verkos alian vivon,
miajn sonĝojn mi ornamos
kaj mi kovros ilin per kisoj.
Bruligu mian animon ankaŭ!

[Ekzekutisto]:

Ĉu vi neas al Satano, al ĝiaj agoj kaj ĝiaj malvirtoj,
al paroli kun mortintoj, al la magio kaj al Taroko?
Mi estas la virto de la Eklezio kaj ĝiaj fundamentoj.
Se vi ne pentas, via animo kondamniĝos.

Hodiaŭ la libereco ekdormis kaj silentis.
Hodiaŭ la libereco fermis pro forpaso.
Hodiaŭ la libereco mortiĝis pro malĝojo kaj melankolio.
Hodiaŭ ne ekzistas libereco,
hodiaŭ Dio ne estas ĉi tie nek venos.

[Kondamnito]:

Mi volus esti forgeso
por neniam memori.
Mi volus esti venteto kaj tiel
karesi la vivon unufoje pli.

Kia malvarma estas la promeso
pri alia vivo apud Dio,
se Ĝi ne estis dum la nuna
nek mi sciis pri Ĝi.
La fajrejo estas Ĝia tombo.

[Ekzekutisto]:

Antaŭ morti kaj ke la fajro faru sian laboron,
ĉu vi akceptas al Kristo, Lian Eklezion kaj ĝian povon?
Ĉu vi rezignas tiun dion, kiu nomiĝas Naturo?
Gaia estas nura patrino de la peko kaj la teruro.

In nomine Diabulus et
Belial, Satan, Lucifer, Astaroth et Yahveh...

Gaia!

[Kondamnito]:

Hodiaŭ la vivo pluvas malĝojojn,
gutojn el malespero.
Miaj larmoj estas riveroj, vejnoj,
sensangigante mian koron.
La memoro de virino
estas tiuj kisoj, kiujn ŝi ricevis.
En viaj lipoj mi vivos
kaj en via forgeso mi mortos.

Hodiaŭ miaj larmoj volas sin mortigi,
kaŭriĝintaj, morti sur via haŭto.
Ili naskiĝis sekaj, soifas.
Mia ploro hodiaŭ volas mortiĝi.

[Mistera voĉo]:

Kiel promesita kiso
por via animo estas mia voĉo.
Mi estas tio mortinta kaj tio vivita,
mi estas la trankvileco, mi estas via dio.
Fermu viajn okulojn kaj mi alportos vin tien,
kie la sonĝoj fariĝas kantaĵo.
La vivo doloras, mi kuracos vin.
Ekdormu kaj sonĝu, vin lulas mia voĉo.

[Kondamnito]:

Hodiaŭ miaj larmoj volas sin mortigi,
kaŭriĝintaj, morti sur via haŭto.
Ili naskiĝis sekaj, soifas.
Mia ploro hodiaŭ volas mortiĝi.

[Mistera voĉo]:

Se viaj larmoj volas sin mortigi,
konservu ilin, ĉar vi ploros.
Vi ploros oceanojn el paco.
Ekdormu, jam ne ekzistas doloro.

En la nomo de la libereco,
la fido je vi mem kaj la paco,
bruligu la standardojn!
Ne al la religio!
Kaj via dio estu kantaĵo
verkita per la koro.
Kaj via lando estu tie,
kien viaj piedoj konduku al vi...

Missit me Dominus.
Missit me Diabulus.
Missit me Satanas.
Gaia!

[Kondamnito]:

Nun mi finfine estas aero
kaj mia malbeno falos.
La fino de la Eklezio
tre baldaŭ alvenos,
mia voĉo vekiĝos...

*********

La teksto apartenas al kantaĵo origin-lingve nomita “La Cantata del Diablo”, verkita de Mägo de Oz, hispana muzik-grupo. Ĝi temas pri la kondamno al morto de juna inkaino far la Sankta Inkvizicio de la Katolika Eklezio, je 1531 en Toledo, Hispanio.

Mi opinias, ke ĝi estas kortuŝanta kantaĵo; ĝi memoras al ni, ke la Inkvizicio ne malaperis ankoraŭ... Ĝi ekzistas tie, kie la libereco ekdormas kaj silentas...

Mortkondamno en Usono

Israelo

Cisjordanio

Madrido, Hispanio

Irako

Usona malliberejo de Guantanamo

Palestino

Eŭskaj teroristoj

Novjorko, Usono

11-an M.

La virino...

2006-03-08T19:32:00.000+01:00

La virino estas malamika
de tiu viro, kiu enamigas ŝin.
Ŝi ne toleras, ke sia ventro,
sia brusto kaj sia tuta vivo
faliĝu ĉe la korto
de sia malliberejo de sinjorino.

La virino estas la virino,
patrujo sen standardo.

La virino estas patrino
de la patrinoj de tiuj viroj,
kiuj estas naskiĝinta.

"La ŝpinistoj" de Diego Velázquez, hispana pentristo, verkita je 1657.

La virino aĉetas lian koron
al pentinta kondamnito.
La virino estas lita kaj tabla tuko,
malzorgata kaj kaŝita.
La virino estas la fino de la virino
kaj estas la komenco de la vivo.

La virino ĉiam batalos
por defendi la virinojn.

Virino estas mondo
de profundaj kontinentoj
kaj neloĝataj bordoj.

Milicanino de la Uribarri-kolono dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939),
batalante por la libereco. Vidu pli hispanlingve.

Virino estas la tero,
la printempo kaj la milito,
la religio de la lito.
Virino estas la strato,
la malvarmeta ombro de la valo.
Virino estas kandelo.

Virino estas la gloro,
puno, kondamno kaj venko.
Ido, patrino kaj avino.

Se Dio ne pekas,
tio estas tiel ĉar Li neniam
trovis sian kunulinon.

Pentraĵo de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

Elhispanigita teksto de kantaĵo verkita far "Los condenaos"
("La kondamnitoj"), karnavalo-grupo de Kadizo, Andaluzio.

8ª de marto
Internacia Tago de la Virino

Kredo

2006-03-05T18:14:00.000+01:00

Mi kredas je tiu amikeco,
kiu ne petas, sed donas.
Mi kredas je la amo sen kondiĉo.

Mi kredas je la humileco
de tiu, kiu scias venki.
Mi kredas je la honoro
sen uniformoj nek dio.

Mi ne kredas je altaro,
kiu savu mian fidon.
Esti honesta estas pli bona
ol Ĉielo plena je himnoj.

Mi ne kredas je ĉefo,
kiu direktu miajn piedojn.
Mia reĝo estas mia volo;
mia patrujo, mia hejmo.

Mi scias, ke ekzistas loko
pretere, inter la steloj;
kie naskiĝas tiuj versoj,
kiujn mi neniam povis trovi.

Kie la animo akuŝas kaj tiam
ĝi naskas kisojn
kun lipoj el espero.
Mi kredas je vi,
mi kredas je mi.

Mi scias, ke ekzistas loko,
kie trovi perditan kison;
kie naskiĝas la sonĝoj
kaj ili mamnutras per ebleco.

Kie amori vin estas
morti ene de via korpo.
Mi kredas je kareso.
Mi kredas, ke ekzistas tiu loko.

Mi kredas je la pasio,
ĝi estas mia voĉo.
Mi kredas, ke finfine
mi trovos ĝin.

Elhispanigita teksto de kantaĵo, kies nomo estas “Mi kredas”,
verkita kaj kantita de “Mägo de Oz”, hispana muzik-grupo.

La Espero

2006-02-11T22:34:00.000+01:00

En la mondon venis nova sento,
tra la mondo iras forta voko;
per flugiloj de facila vento
nun de loko flugu ĝi al loko.
Ne al glavo sangon soifanta
ĝi la homan tiras familion:
al la mond' eterne militanta
ĝi promesas sanktan harmonion.

Sub la sankta signo de l' espero
kolektiĝas pacaj batalantoj,
kaj rapide kreskas la afero
per laboro de la esperantoj.
Forte staras muroj de miljaroj
inter la popoloj dividitaj;
sed dissaltos la obstinaj baroj,
per la sankta amo disbatitaj.

Sur neŭtrala lingva fundamento,
komprenante unu la alian,
la popoloj faros en konsento
unu grandan rondon familian.
Nia diligenta kolegaro
en laboro paca ne laciĝos,
ĝis la bela sonĝo de l' homaro
por eterna ben' efektiviĝos.

"La Turo de Babelo", pentrita de Pieter Brueghel, la Maljuna (1525-1569)

Poemo verkita de L.L. Zamenhof (1859-1917),
kiu estas kantata de la esperantistoj kiel himno de la e-movado
per melodio de la belga Félicien Menu de Ménil (1860-1930)

Poemo pri la kulpo

2006-02-01T23:25:00.000+01:00

Mi amis ŝin kaj ŝi estis de alia, kiu ankaŭ amis ŝin.
Pardonu ŝin, Mastro, ĉar kulpo estas mia.
Post kisi ŝiajn harojn el tritiko,
tute ne gravas la kulpo, ĉar ne gravas la puno.

Estis peko ami ŝin, Mastro, kaj tamen
miaj lipoj dolĉas pro tiu amara amo.
Ŝi estis kiel silenta akvo, kiu fluas...
Se iu kulpas pro soifi, ĉiu kulpo estas mia.

Pardonu ŝin, Mastro, vi, kiu donis al ŝi
ŝian pluvan freŝecon kaj stelan brilon.
Ŝia animo estis travidebla kiel malplena glaso:
mi plenumis ĝin per amo. Ĉiu peko estas mia.

Sed, kiel ne ami ŝin, se vi ŝin kreis
konfuzanta kaj bonodora kiel la printempo?
Kiel ne esti aminta ŝin, se ŝi estis kiel roso
sur la herbo seka kaj avida dum somero?

Mi penos rifuzi ŝin, Mastro, sensukcese,
kiel sulko, kiu klopodas rifuzi semon.
Ŝi estis de alia. Ŝi estis de alia, kiu ne meritis ŝin,
kaj tial inter liaj brakoj, ŝi daŭre estas mia.

Ŝi estis de alia, Mastro, sed ekzistas aferoj sen posedanto:
la rozoj kaj la riveroj, kaj la amo kaj la sonĝo.
Kaj ŝi donis al mi sian amon kiel oni donus rozon,
kiel oni donus ĉion, donante tiel etan aĵon...

Stranga ebrieco venkis nin iom post iom:
ŝi ne estis kulpa, Mastro... kaj ankaŭ ne mi.
Vi tute kulpas, ĉar vi kreis ŝin bela
kaj al mi donis miajn okulojn por rigardi ŝin.

Jes, nia kulpo estas via, se ami estas kulpo
kaj se rivero kulpas kiam ĝi fluas al la maro.
Ŝi tiom belas, Mastro, kaj ŝi estas tiel milda kaj tiel hela,
ke mi pekus pli grave se mi ne amus ŝin.

Kaj tial pardonu min, Mastro, ĉar ŝi estas tiel bela,
ke vi, kiu kreis akvon kaj floron kaj stelon;
vi, kiu aŭdas la ploron de tia doloro sen nomo;
vi ankaŭ amus ŝin, se vi povus esti homo.

Pentraĵo de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

José Ángel Buesa, "la enamiĝinta poeto",
naskiĝis en Kubo je la jaro 1910 kaj mortis en Domingo je 1982.

Finisterra

2006-02-01T14:04:00.000+01:00

“Oni diras ke, inter ĉiuj bestoj de la kreo,
la homo estas la sola el ili, kiu trinkas sen soifi,
manĝas sen malsati kaj parolas sen havi ion por diri.
Tial plibonas forĝi la animon ol mebli ĝin.
Jen la fino de la vojo, jen Finisterra.”

Antaŭparolo por KD de Mägo de Oz,
hispana muzik-grupo, kiu nomiĝas fakte "Finisterra".
Tiu estas latindevena vorto, kiu signifas "la fino de la materia mondo".

Azaña diris...

2006-01-12T15:54:00.000+01:00

La libereco ne faras feliĉaj la homojn,
ĝi faras ilin simple homoj.

Manuel Azaña (1880-1940),
dua kaj lasta prezidento de la Dua Hispana Respubliko
antaŭ la militista puĉo kaj la posta Diktaturo de Franko

Citaĵo de Hegelo

2006-01-12T15:22:00.000+01:00

Libera estas tiu, kiu povas toleri
la neon pri sia individueco, la infinitan doloron.

G.V.F. Hegelo (1770-1831), germana filozofisto.
“Filozofio pri Juro”

Pensante pri vi...

2006-01-07T19:21:00.000+01:00

Kelkfoje mia animo
dancas tangojn kun soleco
kaj mi bezonas kiel tabulo vian amon
por preni ĝin dum mia ŝtormo.
Pensante pri vi,
la tago pasas dum mi pensas pri vi.

Instruu min aŭskulti viajn lipojn,
legi sur la suno.
Konduku min al tie,
kie la sonĝoj fabrikas vian voĉon.
Pensante pri vi,
mi dormigas la malamon pensante pri vi.

Kie vi estas?
Mi timas, helpu min paŝi.
Ĉar neniam sole mi povos trovi
tian manieron por esti libera.
Mi volas vekiĝi.
Pensante pri vi,
mi lulas mian animon pensante pri vi.

Pensante pri vi,
la tago pasas dum mi pensas pri vi...

La tago pasas dum mi pensas pri vi...

Antaŭ du jaroj mi ricevis kiel kristnaska donaco tiun gitaron, kiu aperas surfote. La ĉi-supra teksto apartenas al hispan-lingva versio verkita de Mägo de Oz, hispana muzik-grupo, pere de origina muzikaĵo de Kansas, "Dust in the wind".
Jen la dua kantaĵo, kiun mi lernis ludi per mia gitaro.

La stratoj de Granado

2006-01-02T21:18:00.000+01:00

La fotaĵo montras la Alhambro-n de Granado en Andaluzio, suda Hispanio,
kaj ĝin mi trovis sur ĉi tiu retpaĝaro hispanlingva pri turismo en Granado

Sinjoro kaleo, kiam la suno foriris,
dancante inter la kanoj.
Ĝi foriris kantante
priaman kantaĵon pere de gitaro.
Ĉe la fenestro restis bela kaleino,
kaŝita malantaŭ la ruĝo de dianto,
kiel papilio.

Kaleo, ne ploru,
ĉar iutage vi promenos denove
sur la stratoj de Granado.
Vi ebrios per bazilio kaj oranĝofloro,
perdota en la ĝardenoj de la Alhambro.

La plenluno estos tiu,
kiu helpos al vi reveni.
Tiu estos la blanka neĝo de Granado.
Tiu estos la parfumo el rozo kaj dianto.
Tiu estos la fajra kiso de via amatino.

Dum la nokto ekdancis
sur la luna lumo,
oni aŭskultis lulkanton de la kaleino:
“Ekdormu, infaneto,
ĉar la horloĝo finas siajn horojn.
Ĉar la mateno alvenas jam,
papaveta vizaĝo.”

Kaleo, ne ploru,
ĉar iutage vi promenos denove
sur la stratoj de Granado.
Vi ebrios per bazilio kaj oranĝofloro,
perdota en la ĝardenoj de la Alhambro.

La plenluno estos tiu,
kiu helpos al vi reveni.
Tiu estos la blanka neĝo de Granado.
Tiu estos la parfumo de rozo kaj dianto.
Tiu estos la fajra kiso de via amatino.

Kaleo, ne ploru,
ĉar iutage vi promenos denove
sur la stratoj de Granado.

Fotaĵo farita de Klaus Rabien kaj trovita sur ĉi tiu retpaĝaro

La ĉi-supra kantaĵo nomiĝas "Las calles de Granada" hispanlingve
kaj ĝi estis kantata de Rosa, granadana kantistino.

Se vi scipovas la hispanan, jen ligilo al retpaĝo pri la historio de la cigana popolo en Hispanio, verkita de Agustín Vega Cortés, kataluna kaleo.

Bildo pentrita de Zacarías Cerezo, pentristo el Murcio, Hispanio

La vojaĝo de Dipatrino

2005-12-25T16:28:00.000+01:00

"Kaj en tiuj tagoj eliris dekreto de Cezaro Aŭgusto, ke la tuta mondo estu registrita. Ĉi tiu estis la unua registrado, farita, kiam Kirenio estis reganto de Sirio. Kaj ĉiuj iris, por esti registritaj, ĉiu al sia urbo. Kaj Jozef ankaŭ supreniris el Galileo, el la urbo Nazaret, en Judujon, al la urbo de David, kiu estas nomata Bet-Leĥem, ĉar li estis el la domo kaj familio de David, por esti registrita kun sia fianĉino Maria, kiu estis graveda. Kaj dum ili estis tie, venis la tagoj por ŝia akuŝo. Kaj ŝi naskis sian unuan filon, kaj ŝi ĉirkaŭvindis lin kaj kuŝigis lin en staltrogon, ĉar ne estis loko por ili en la gastejo."

Evangelio laŭ Sankta Luko, ĉapitro 2, 1-7.

Vi povas legi plu musklakante sur ĉi tiu ligilo.

Kaj jen malsupre la enesperantigita teksto de "La jornaita",
kristnaska popol-kanto de Andaluzio, suda Hispanio.

Unu el tiuj viroj, kiuj kantas ĝin, ludas la rolon de romiana alvokisto kaj diras:

“Laŭ ordono de la romiana Cezaro:
oni instrukcias al ĉiuj judoj,
ke sen iu prokrasto,
baldaŭ komencu vojaĝon
kaj iru al tiu urbo,
kie ili estas najbaroj
por enregistri siajn familiojn,
siajn financojn kaj siajn gefilojn.
Kaj notu tie sian nomon,
personan kaj familian,
sen mensogi pri io ajn je puno.
Ĉar tio ordonas la reĝo de Romio
kaj per lia nomo, mi diras ĝin”

Sekve ĉiuj kantas la rakonton pri la vojaĝo de Dipatrino kune kun ŝia edzo...

Al Betlehemo paŝis Sinjorino Maria Virgulin',
bonkora Sankta Jozef iras kun ŝia kompanio.
Vojaĝo al Betlehemo, volonte mi varmigus vin,
ĉar falas la neĝo kaj la nokto multe malvarmas.

Rapide, Sinjoro Jozef, tiru la azenon!
Ĉar estas naskiĝonta en Betlehemo la plej grava miro.
Sole paŝis ambaŭ, neniu el ili prokrastis.
Parolante pri aferoj de Dio, ili pasis nokton kaj tagon.

Ili estas alvenintaj al Betlehemo,
manĝejo nek gastejo estis malfermata.
De bonkora Sankta Jozef la larmoj falis.
“Ne zorgu, dolĉema edzo.”, diras la Virgulino Maria,
“Se ni ne trovus alian lokon, tiu kripo sufiĉus.”

Staltrogon ili estas trovintaj, kie du brutoj estis.
La Virgulino, ĉar ŝi estas tiel bonkora,
al la ĉarpentisto diris:
“Dormu, bona edzo, ĝis kiam la tago lumigu.
Se la horo alvenus, mi mem avertus vin”.

Je la noktomezo, li aŭdis ĝemojn de infaneto.
Vekiĝis la patriarko dum li tremis pro ĝojo.
“Kial vi ne avertis min, mia dolĉema edzino Maria?
Ĉar estas naskiĝinta la Reĝo de la Mondo,
dum la mondo dormis.”

Kia mirinda, ke Li estas Dio
kaj en malriĉa staltrogo naskiĝis!

Feliĉan Tagon de Kristnasko, plene je paco, amo kaj frateco.

18 sekundoj

2005-12-04T20:32:00.000+01:00

Bonvole ne kisu ŝin plu,
ĉar vi tiom dolorigis ŝin,
ke nune ŝin doloras eĉ tio.

Ne diru al ŝi ke ŝi estas via reĝino,
ankaŭ ne ke vi amas ŝin,
ĉar ŝi sentas sin kiel
la plej senvalora el ĉiuj virinoj.

Pensu ke pri la perforto
oni gardas la fiajn momentojn
kaj la batoj estas tio,
kio malpli doloras.

Kial vi kronis ŝin
kiel la reĝino de doloro
kaj malĝojo, de sendormeco?
Ĉar nune estas pli feliĉa ol ŝi
eĉ la edzino de la demono mem.

Bildo el "Te doy mis ojos" ("Mi donas al vi miajn okulojn"), hispana filmo, 2003

Fermu por ke neniu aŭskultu
kaj rigardu al mi sur mia vizaĝo,
ĉar al vi parolas via patro.

Adorante virinon,
faris vin tiu ĉi malfeliĉa patro.
Vi naskiĝis kaj mi eĉ ploris.
Vi mamsuĉis, adorante virinon,
la du mamojn de via patrino.

Aj, mia bofilino
plena je bluaĵoj!
Kia malĝojo pro mia bofilino!
Kiom da fojoj diris al vi via patrino:
“La infaninojn oni ne batas”.

Mi scias ke ŝi laŭ vi estas neniu.
Mi venis por defendi ŝin,
ĉar mi sentas kulpa.

Viaj gefiloj estas ploranta
kun ilia avino.
Ni vidu ĉu vi kuraĝas bati ŝin.

Same kiel vi perfortas ŝin
ĉar vi estas la plej forta,
kuraĝu forlasi ŝin.

La fotaĵo pri via edziĝo.
Rigardu, kiel bele ŝi aspektas.
Ŝi ŝajnas malbeni eĉ tiun horon,
ĉar pli valoras vivi sole
ol kun tiel malbona kompanio.

Kanajlo, vi ne havas alian nomon.
Filo, vi estas kanajlo,
kiu pavas pri vireco kaj viro
ĉar ŝi silentiĝas.

Kial vi estas tiel malkuraĝa?
Komencu kiam vi volu.
Filo, vi amas neniun.

Viaj gefiloj estas ploranta
kun ilia avino.
Ni vidu ĉu vi kuraĝas bati ŝin.

Ne ĵuru plu al neniu
ke vi estas malsana nek freneza
per la mortintoj de via patro.

Mi estas vivinta por vi,
via patro ne pentas.
Kie vi lernis esti tielmaniere?
Kion mi ne instruis al vi?
Kion mi ne donis al vi?
Kion mi faris erare?

Sur mia vizaĝo,
ĉar al vi parolas via patro,
rigardu al mi sur mia vizaĝo.
Pri tio rakontas al mi homoj surstrate
kaj honto mortigas min.

Rilate al tia afero ne estas kulpaj
tiu, kiu ne fermis siajn gambojn,
nek la mortintoj de via patro.

Viaj gefiloj estas ploranta
kun ilia avino.
Ni vidu ĉu vi kuraĝas bati ŝin.

Eĉ la bestoj mem,
kvankam filo estus malbona,
estus la plej bona laŭ lia patrino.

Kaj ŝi ne volas vidi vin.
Kial vi tiom dolorigas
ŝian virinan instinkton?

Kaj ŝi pentas pri esti doninta
al vi vian estaĵon.
Kiel vi povas esti tiel malbonkora?

Aj, via patrino!
Mia hejmo estas frenezulejo!
Kia malĝojo pro via patrino,
kiu imagas sin kiel patrino de demono
sen dolorigi iun.

Freneza estas via patrino.
Vi ne frenezas nek tia afero,
damna viraĉo!

Viaj gefiloj estas ploranta
kun ilia avino.
Ni vidu ĉu vi kuraĝas bati ŝin.

Maribel Verdú, hispana aktorino, estis fotata por kampanjo kontraŭ la perforto al virinoj

Ĉiuj 18 sekundoj virino estas perfortata ie en la mondo laŭ la Unuiĝintaj Nacioj.

Unu el ĉiuj tri virinoj estas perfortita dum sia vivo.
Unu el ĉiuj ses virinoj suferas hejman perforton.

Pli ol 60 virinoj estis murdataj de siaj propraj amatoj ĉi-jare en Hispanio.

La lasta hispana viktimo rilate al la hejma perforto aĝis 20 jarojn kaj estis pafmortigata de sia amato, kiu estas 21-jaraĝa, dum la pasinta vendredo, la 2ª de decembro de 2005, en Seviljo, Andaluzio.

25 de novembro
Internacia Tago kontraŭ la Perforto al Virinoj

La ĉi-supra teksto apartenas al kanzono titolita “A las niñas no se les pega” origin-lingve (“La infaninojn oni ne batas” esperante), kiu estas kantata de Ecos del Rocío, folklora muzik-grupo de Andaluzio, suda Hispanio.

Nigraj anĝeletoj

2005-12-03T17:42:00.000+01:00

Pentristo naskiĝita en mia tero,
kun la eksterlandana peniko.
Pentristo, kiu sekvas tiun vojon
de tiom da malnovaj pentristoj.

Kvankam la Virgulino estas blanka,
pentru por mi nigrajn anĝeletojn,
ĉar ankaŭ iras en la Ĉielon
ĉiuj tiuj bonaj nigruloj.

Pentristo, se vi pentras per amo,
kial vi malŝatas lian haŭtkoloron?
Se vi scias ke en la Ĉielo
ankaŭ al ili volas Dio.

Pentristo pri ĉambraj sanktuloj,
se vi havas animon en via korpo,
kial, kiam vi pentris sur viaj bildoj,
vi forgesis pri la nigruloj?

Ĉiam kiam vi pentras en preĝejoj
pentras belajn anĝeletojn,
sed vi neniam memoris
pri pentri nigran anĝelon.

Andrés Eloy Blanco (1896-1955) estis venezuela poeto kaj politikisto. “Angelitos negros” (aŭ “Nigraj anĝeletoj” esperante) estis unu el tiuj poemoj, kiujn li verkis ekde la jaro 1928 ĝis 1954, kaj kiuj estis publikigataj per “La Juanbimbada” dum 1959.
La ĉi-supra teksto apartenas al la kanzona versio de Antonio Machín (1904-1977), kubana kantisto pri boleroj.

Polvo sur la vento...

2005-12-03T16:17:00.000+01:00

Mi fermas miajn okulojn
nure dum momento
kaj tiu momento estas foririnta.

Ĉiuj miaj sonĝoj
pasas antaŭ miaj okuloj,
kuriozaĵo.

Polvo sur la vento;
ĉio tio, kio estas ili,
estas polvo sur la vento.

Sama malnova kanzono,
nur guto el akvo
en senfina maro.

Ĉio tio, kion ni faras,
faliĝas sur la grundo,
kvankam ni rifuzas vidi.

Polvo sur la vento;
ĉio tio, kio estas ni,
estas polvo sur la vento.

Ne prenu,
nenio daŭras ĉiam
krom la tero kaj la ĉielo.

Ĝi forkuras,
ĉiu via mono ne
alian minuton aĉetos.

Polvo sur la vento;
ĉio tio, kio estas ni,
estas polvo sur la vento.

Ĉio estas polvo sur la vento...

"Boreas", bildo pentrita de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

Kansas estis usona muzik-grupo de roko dum la sepa jardeko de la pasinta jarcento. Ĝia plej famkonata kanzono estas “Dust in the wind” (1978), kies teksto aperas elanglige en esperanton ĉi-supre.

Sankta Johano de la Kruco diris...

2005-11-15T19:53:00.000+01:00

Kie ne estas amo, metu amon...
kaj vi trovos amon.

Sankta Johano de la Kruco aŭ San Juan de la Cruz origin-lingve (1542-1591) estas hispana sanktulo por la katolika kredo kaj Doktoro de la Okcidenta Eklezio, ĉefa mistika filozofo de la kristanismo kaj grava influo de la katolika spiriteco. Kune kun Sankta Tereza de Avila, li fondis la religian ordon de la Senŝuaj Karmelanoj.

Salvador Allende diris...

2005-11-15T19:27:00.000+01:00

Iam malfermiĝos la larĝaj aleoj,
kie pasos la libera homo serĉante plibonan mondon.
La historio estas nia kaj ĝin faras la popoloj...

Salvador Allende Gossens (1908-1973), demokratie elektita prezidanto de la Ĉila Respubliko ekde la 24-a de oktobro de 1970 ĝis la armea puĉo sub la gvido de la generalo Augusto Pinochet je la 11-a de septembro de 1973.
Citaĵo el lia lasta parolado al la ĉila popolo, kiam la militistoj ĉirkaŭis la prezidantan palacon.

Cyrano de Bergerac diris...

2005-11-15T18:45:00.000+01:00

Honestulo estas nek franca,
nek germana, nek hispana,
li estas mondcivitano
kaj lia patrujo estas ĉie.

Savinien Cyrano de Bergerac (1619-1655), franca skribisto.

Mi memoras vin, Amanda...

2005-11-14T18:04:00.000+01:00

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Via rideto larĝa,
la pluvo sur la hararo,
gravis nenio.
Vi iris por renkontiĝi kun li,
kun li, kun li, kun li...

Estas kvin minutoj,
la vivo estas ĉiama
dum kvin minutoj.

Sonoras la fajfilego,
revenante la laboron,
kaj vi paŝante
lumigas ĉion,
tiuj kvin minutoj
ekflorigas vin.

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Via rideto larĝa,
la pluvo sur la hararo,
gravis nenio.
Vi iris por renkontiĝi kun li,
kun li, kun li, kun li...

Tiu, kiu iris en la montaron,
kiu neniam dolorigis,
kiu iris en la montaron.
Kaj kvin-minute
li restis dispecigita.

Sonoras la fajfilego,
revenante la laboron,
multoj ne revenis,
ankaŭ ne Manuel.

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Bildo pentrita de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

Victor Jara estis ĉila kant-verkisto, kiu naskiĝis je 1932 de kamparanaj gepatroj.
Je la 11-a de septembro de 1973, Victor vizitis la Teknikan Universitaton de la Ŝtato, lia laborloko, kie li kantus dum la inaŭguro de eksposicio. La militistoj, kiuj kontraŭis al Salvador Allende, tiama prezidento de Ĉilio, ĉirkaŭis la universitatan konstruaĵon kaj eniris dum la posta tago, arestante ĉiujn instruistojn kaj lernantojn, kiuj troviĝis tie.
Victor Jara estis kondukata al “Estadio Chile”, kie li estis turmentata, precipe sur liaj manoj, kiuj kutimis verki muzikon kaj belecon. Li estis pafmortigata dum la 16-a de septembro per tridek kvar pafoj. Sed neniu povis silentigi lian dolĉeman voĉon...
La ĉi-supra estas unu el miaj preferaj kanzonoj. Ĝin li kantas nur per sia voĉo kaj sia gitaro... Perfekte kaj kortuŝe!
Ho, la nomoj de liaj gepatroj estis Amanda kaj Manuel...

Victor Jara

Rakontu al mi...

2005-11-10T05:42:00.000+01:00

Andaluza junulino pentrita de José Segura Ezquerro (1897-1963)

dum la tria jardeko de la pasinta jarcento en Madrido, ĉefurbo de Hispanio

Parolu al mi dum la kvieta horo de la noktomezo.
Parolu al mi por ke ne ekdormu miaj sensoj, parolu min.
Pri malproksimaj teroj, kie la nura dio estas la suno,
kie oni vivas sub la murmuro de la sikomoraj
folioj lulataj per vento kaj varmo.

Rakontu al mi pri fiaskoj, vivo,
vojoj de frenezaj pentristoj.
Parolu al mi pri la somera nebulo de la noktoj,
kiam via amanto el amantoj fuĝis.

Pri Kartago ĝis la pordoj de Romo,
pri la maŭra Seviljo.
Pri diantoj de revolucio,
pri kiel turniĝas la ŝraŭbingo;
pri tiuj amoj, kiuj estas malliberejo.

Iras kaj venas mia animo el spongo,
ĝi venas kaj iras se vi parolas al mi,
se vi rakontas al mi pri aferoj,
barkistino, monteto, ĉapelo.

Venas kaj iras mia vojaĝema animo,
bela knabino, se vi amus min.
Ĝi iras kaj venas, bela barkistino,
se vi rigardas al mi tielmaniere.

Parolu al mi dum la kvieta horo de la noktomezo.
Parolu al mi por ke ne ekdormu miaj sensoj, parolu min.
Pri fenica Kadizo; pri tiu Kordovo, kiu gardis sian moskeon.

Pri Chagall aŭ pri la andaluzaj poetoj de la ekzilo,
pri kial diantoj por revolucio.
Pri kiel turniĝas la ŝraŭbingo;
pri tiuj amoj, kiuj estas malliberejo.

Iras kaj venas mia animo el spongo,
ĝi venas kaj iras se vi parolas al mi,
se vi rakontas al mi pri aferoj.

Iras kaj venas mia batalema animo,
venas kaj iras se vi parolas al mi,
se vi dolĉigas la atendon.
Barkistino, monteto, ĉapelo.

Venas kaj iras mia vojaĝema animo,
bela knabino, se vi amus min.
Ĝi iras kaj venas, bela barkistino,
se vi ridetas al mi tielmaniere.
Barkistino, monteto, ĉapelo...

Mi volas ekkoni vin, kompreni vin,
do rakontu al mi...

La ĉi-supra teksto apartenas al kanzono
verkita kaj kantata de Manolo García, hispana kant-verkisto,
kaj ĝia origin-lingva titolo estas “Para que no se duerman mis sentidos”
(“Por ke ne ekdormu miaj sensoj” esperante).

Redonu al mi la vivon...

2005-11-08T20:15:00.000+01:00

Mi pardonpetas
pro ne esti aŭskultinta viajn petegojn.
Mi pardonpetas
pro tiuj larmoj, kiuj parolas pri mi.
Mi pardonpetas
pro viaj noktoj sole.
Mi pardonpetas
pro suferi silente pro vi.

Mi pardonpetas vin,
kvankam mi scias ke vi ne donacos ĝin.
Mi pardonpetas vin
per tiu nura maniero, kiun mi scipovas.

Redonu al mi la vivon!
Prenu tiun iluzion,
kiun iam el mi eltiris via koro,
kaj nun...
redonu al mi la vivon.

Mi ne amos vin denove kaŝe.
Mi ne klopodos turnigi
vian estontecon en vian galon.
Mi ne vivos inter tiom da mensogoj.
Mi provos konvinki vin,
ke ĉiam mi amis vin.

Kaj mi pardonpetas vin,
kvankam mi scias ke vi ne donacos ĝin.
Mi pardonpetas vin
per tiu nura maniero, kiun mi scipovas.

Redonu al mi la vivon!
Prenu tiun iluzion,
kiun iam el mi eltiris via koro,
kaj nun...
redonu al mi la vivon.

Kaŝu ĉe via tirkesto
la pecojn el amaro de mia amo.
Kaj nun...

Redonu al mi la vivon.
Prenu tiun iluzion,
kiun iam el mi eltiris via koro.

Kaj nun
redonu al mi la vivon...

La titolo de la ĉi-supra kanzono originlingve estas
"Devuélveme la vida" kaj estis verkata de Antonio Orozco,
hispana kant-verkisto.

Pri miaj paŝoj...

2005-11-02T11:37:00.000+01:00

Mi vokis al la Ĉielo
kaj ĝi ne aŭdis min.
Do siajn pordojn fermas ĝi por mi,
pri miaj paŝoj sur la tero,
respondu la Ĉielo kaj ne mi.

Sendokumentaj enmigrintoj dum sia alveno al Hispanio

La ĉi-supra citaĵo apartenas al hispana teatraĵo
verkita de José Zorrilla je 1844,
kies nomo origin-lingve estas "Don Juan Tenorio"

Vivi nian amon...

2005-11-02T09:50:00.000+01:00

Ĉe ebenaĵo tiel grandega,
tiel grandega kiel la ĉielo,
mi eltondos ĝardenon
por ke dormu via korpo.

Ĉe maro densa kaj larĝa,
pli larĝa ol la universo,
mi konstruos ŝipon
por ke naĝu la sonĝo.

Ĉe nigra universo
kiel la ebono plej pura,
mi konstruos per blanko
nian amon por la estonteco.

Ĉe malluma nokto,
mi haltigos la tempon
por sonĝi apud vi
ke nia amo estas ĉiama.

Kaj flugi, flugi tiel malproksimen,
kie neniu baru nian penson.
Flugi, flugi sentime
kiel liberaj kolomboj,
tiel liberaj kiel la vento.

Kaj vivi, vivi nian rilaton
kaj ami nin ĝis perdi nian spiron.
Sonĝi, sonĝi maldormante
pri mondo sen rasoj,
sen koloroj nek bedaŭroj;
sen iu, kiu konstraŭstaras
ke vi kaj mi amas nin

Elde monto alta,
alta kiel la steloj,
mi krios ke mi amas vin
por ke la mondo sciu ĝin,

ke ni estas unu de la alia.
kaj neniam ni forlasos nin,
kvamkam neniu komprenas nin,
por nia amo ni vivos.

Ĉe nigra universo
kiel la ebono plej pura,
mi konstruos per blanko
nian amon por la estonteco.

Ĉe malluma nokto,
mi haltigos la tempon
por sonĝi apud vi
ke nia amo estas ĉiama.

Kaj flugi, flugi tiel malproksimen,
kie neniu baru nian penson.
Flugi, flugi sentime
kiel liberaj kolomboj,
tiel liberaj kiel la vento.

Kaj vivi, vivi nian rilaton
kaj ami nin ĝis perdi nian spiron.
Sonĝi, sonĝi maldormante
pri mondo sen rasoj,
sen koloroj nek bedaŭroj;
sen iu, kiu konstraŭstaras
ke vi kaj mi amas nin

Mi haltigos la tempon
kaj tenos apud mi
nian amon, kiu estas sankta.

Mi nure vivos nian rilaton
kaj ami nin ĝis perdi nian spiron.
Flugi tiel malproksimen
kiel kolomboj liberaj kiel la vento.

Mi krios ke mi amas vin
por ke la mondo sciu
ke mi vin amas,
sen vi mi malesperas.

Sonĝi, flugi,
flugi sentime.

Ni vivu nian rilaton.
Lasu al mi ami vin ĝis perdi nian spiron.
Ni vivu sonĝon.
Ni vivu nian rilaton, dolĉema.

"Vivir lo nuestro" estas la origin-lingva titolo
de la kanzono al kiu apartenas la ĉi-supra teksto elhispanigita.
Ĝi estas kantata de Marc Anthony kaj La India.

Kiel akvo kaj oleo...

2005-11-01T21:15:00.000+01:00

Jen la suno, jen la luno,
jen du malsamaj astroj.

Jen vikingo, jen urbano,
jen la plej malsamaj homoj.

Jen vi kaj mi, akvo kaj oleo.
Jen vi kaj mi, akvo kaj oleo.

Jen mandrilo, jen ŝakalo,
jen du malsamaj bestoj.

Jen kastelo, jen igluo,
jen la plej malsamaj domoj.

Jen vi kaj mi, akvo kaj oleo.
Jen vi kaj mi, akvo kaj oleo.

Jen pomsuko, jen veneno,
jen malsamaj trinkaĵoj.

Jen vi kaj mi, akvo kaj oleo.

Origina teksto de "Jen",

e-kanzono verkita kaj kantata de
"La porkoj", esperanta muzik-grupo

Ŝi estas kiel la vento...

2005-10-25T19:43:00.000+02:00

Ŝi estas kiel tiu vento,
kiu trairas mian arbon.

Ŝi tranoktas apud mi,
ŝi pelas min tra la lunlumo
nure por bruligi min per la suno.

Ŝi prenas mian koron,
sed ŝi ne scias tion,
kion ŝi estas faranta.

Senti ŝian spiron sur mia vizaĝo,
ŝian korpon proksime de mi.
Mi ne povas rigardi ŝiajn okulojn,
ŝi estas fore de mia atingo.

Nur stultulo pro kredi
ke mi havas ion,
kion ŝi bezonas.
Ŝi estas kiel la vento.

Mi rigardas min sur la spegulo
kaj tio, kion mi vidas,
estas juna maljunulo kun nura sonĝo.

Ĉu mi nure estas trompiĝanta
pri ŝi ĉesigos la doloron?
Vivante sen ŝi,
mi freneziĝus.

Senti ŝian spiron sur mia vizaĝo,
ŝian korpon proksime de mi.
Mi ne povas rigardi ŝiajn okulojn,
ŝi estas fore de mia atingo.

Nur stultulo pro kredi
ke mi havas ion,
kion ŝi bezonas.
Ŝi estas kiel la vento.

Senti vian spiron sur mia vizaĝo,
via korpo proksime de mi.
Mi ne povas rigardi viajn okulojn,
vi estas fore de mia atingo.

Nur stultulo pro kredi...
Ŝi estas kiel la vento...
Nur stultulo...
Ŝi estas kiel la vento...

"She's like the wind" ("Ŝi estas kiel la vento" esperante) estas angla-lingva kanzono, kiu apartenas al "Dirty dancing", usona filmo ĉefrolulita je 1987 de Jennifer Grey kaj Patrick Swayze, ambaŭ sur la ĉi-supra bildo.

Birdoj el koto...

2005-10-20T21:07:00.000+02:00

Pro se la tempo trenus min
en senhomajn plaĝojn,
hodiaŭ fermas mi la libron
pri la mortintaj horoj.

Mi faras birdojn el koto.
Mi faras birdojn el koto
kaj mi ekflugigas ilin.

Pro se la tempo trenus min
en senhomajn plaĝojn,
hodiaŭ mi repuŝas la fiaĵon
de la malzorgo kaj la malĝojo.

Ne paĝo neskribita plu.
Mi sentas tiun miron
de soleca pasanto.

Sur la mapoj mi perdiĝas,
sur ĝiaj paperfolioj mi navigacias.
Nun blovas la vento,
kiam la maro
restis malproksime delonge.

Mi jam ne supreniras tiun deklivon,
kiu kondukas min al via domo.
Jam ne dormas mia hundo
apud via fajrejo.

Ĉe la vertoj de la tempo
nestiĝas la sentoj.
Hodiaŭ ili estas kotaj birdoj,
kiuj volas flugi.

Ĉe la valoj mi perdiĝas,
ĉe la vojoj mi dormas.
Nun blovas la vento,
kiam la maro
restis malproksime delonge.

Kiam mi ne havas boaton,
remilojn nek gitaron.
Kiam jam ne kantas
la matena najtingalo.

Nun blovas la vento,
kiam la maro
restis malproksime delonge.

Ĉe la valoj mi perdiĝas,
ĉe la vojoj mi dormas.

"La enmigrinto" de Liliana Wilson

“Pájaros de barro” origin-lingve (“Birdoj el koto” esperante) estas unu el miaj preferaj kanzonoj verkitaj de Manolo García, hispana kant-verkisto.

Ventomueliloj...

2005-10-17T22:10:00.000+02:00

Se vi ne povas vidi
preter via propa nazo
kaj vi ne aŭdas floro ridi.

Se vi ne povas paroli
sen bezoni aŭdi vian voĉon,
uzante vian koron.

Amiko Sanĉo, aŭskultu min,
ne ĉio havas ĉi tie kialon.
Vojo estas farata de la piedoj.

Ekzistas mondo por eltrovi
kaj vivo, kiun ni devas eltiri
el la brakoj de la fina skizo.

Kelkfoje mi sentas vekiĝante
ke la sonĝo estas la realeco.

Trinku, dancu, sonĝu,
sentu ke la vento
estas kreita por vi.

Vivu, aŭskultu kaj parolu
uzante por tio vian koron.
Sentu ke la pluvo
kisas vian vizaĝon
kiam vi amoras.

Kriu per via animo,
kriu tiel laŭte
ke, de via vivo, vi estu,
amiko, la nura aktoro.

Se via opinio
enhaviĝas en jes aŭ ne
kaj vi ne scias korekti.

Se vi povas difini
la malamon aŭ la amon,
amiko, kia elreviĝo!

Ne ĉio estas
blanka aŭ nigra:
ĝi estas griza!
Ĉio dependas de la nuanco.

Serĉu kaj lernu pri distingi.
La luno povas varmigi
kaj la suno viajn noktojn luli.
La arboj mortiĝas stare.

Mi estas vidinta fonteton plori
kiam ĝi vidis siajn akvojn iri al la maro.

Trinku, dancu, sonĝu,
sentu ke la vento
estas kreita por vi.

Vivu, aŭskultu kaj parolu
uzante por tio vian koron.
Sentu ke la pluvo
kisas vian vizaĝon
kiam vi amoras.

Kriu per via animo,
kriu tiel laŭte
ke, de via vivo, vi estu,
amiko, la nura aktoro.

Don Kiĥoto kaj Sanĉo promenante

Tiu estas la teksto de kanzono, kies nomo origin-lingve estas
“Molinos de viento”, tio estas “Ventomueliloj” esperante.
Ĝi estis verkata de “Mägo de Oz”, hispana rok-grupo,
por omaĝi al la senmorta rolulo de la romano verkita
de Miguel de Cervantes, hispana skribisto, je 1605:
“El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha” hispan-lingve,
kiu esperante estas simple “Don Kiĥoto el La Manĉo”.

Ventomueliloj en la kamparoj de Kastilio-La Manĉo, Hispanio

"La inĝenia hidalgo don Kiĥoto el Manĉo"
de Miguel de Cervantes Saavedra.
Fragmento elhispanigita de Fernando de Diego
por la Hispana Esperanto-Federacio

"En vilaĝo de La Mancha, kies nomon mi ne volas memori, antaŭ nelonge vivis hidalgo el tiuj kun lanco en rako, antikva ŝildo, osta ĉevalaĉo kaj rapida levrelo. Stufaĵo pli ofte bova ol ŝafa en la matenoj, haketita viando kun salo preskaŭ en ĉiu nokto, grivoj kaj frititaj ovoj sabate, lentoj vendrede, kaj plie kolombido dimanĉe prenis tri kvaronojn de lia enspezo. La alian kvaronon consumís velura sajo, pluŝaj kuloto kaj pantofloj por la festaj tagoj, dum en la cetero de la semajno li kontentiĝis portante delikatan lanaĵon."

Don Kiĥoto kaj Sanĉo,
pentritaj de Pablo Ruiz Picasso (1881-1973), malaga pentristo

Mi ne amas vin plu...

2005-10-14T16:19:00.000+02:00

Mi ne amas vin plu...
Mi ne amas vin plu,
mi asertas tion al vi.

Kvankam vi ne kredas al mi,
mi ne amas vin plu,
mi ne amas vin.

Ĉar ĉiufoje ĉiu elreviĝo
estas pli kruda.
Ĉar esti kun vi estas
kiel vivi sen estonteco.
Ĉar vi malplenigis en mi
ĉiun simplan kialon por ami vin.

Ĉar vi estas detruinta
ĉiun deziron pri karesi vin.
Ĉar jam ekzistas sur via buŝo
alia mensogo.
Dum vi kisas min,
mi prepariĝas al alia turmento.

Mi ne amas vin plu!
Ĉar ami vin estas nure frenezo,
stulta, senutila amaro,
kiu ĉiutage interne de mi malplibonigas.

Mi ne amas vin plu!
Ĉar ami vin estas nure grava puno.
Ne penindas suferi kun vi,
pro ĉiu larmo mi malbenas vin.

Mi ne amas vin plu...
Mi ne amas vin plu,
mi asertas tion al vi.

Ĉar vi estas makulinta
ĉiun senton pli pura.
Ĉar vi estas depreninta de mi
la tutan poezion el miaj sonĝoj.
Ĉar vi estas mallumigi
la plej helan stelon sur mia ĉielo.

Ĉar viaj vortoj ĝenas
ĉiun senson.
Ĉar via silento estas insulto
por tio, kion mi petas vin.
Ĉar via egoismo estas monumento
pri miaj malĝojoj.
Vi multe ŝajnas tio,
kio vi ne estas se vi ploras

Mi ne amas vin plu!
Ĉar vi ne meritas esti amata,
ĉar vi estas nur dorlota infano.
Al vi tro amis.

Mi ne amas vin plu!
Ĉar jam ĉesis mia sento,
lasante eniĝi la bedaŭron.
Kion sukcesos ami vin tiom?
Kaj mi... daŭrigas ami vin...

La ĉi-supra kanzona teksto apartenas al Marta Sánchez, hispana kantistino, kaj nomiĝas origin-lingve "No te quiero más".

Estu benata via frenezo!

2005-10-13T22:46:00.000+02:00

Kiam ŝi estis infanino,
ŝi lasis la lernejon,
ĉar al ŝia patrino
iu devis helpi.

Tia tempo
ne estis ĉi tiu.
Multaj gefratoj
kaj ŝi sole en hejmo.

Kaj eta dorno najlita
restis al ŝi elde sia infaneco:
ŝi ne scias legi nek skribi
tion, kion ŝi parolas.

Kaj, kvankam ŝi estas maljunulino,
de antaŭ kelkaj monatoj
ŝi iras al klaso
por provi lerni nuntempe.

Kaj ŝi estas kiel infanino
kun novaj ŝuoj,
ŝi aspektas lume
revenante en la lernejon.

Mia patrino estas komencanta
legi en lernejo
kaj ŝi venas vespere
por montri al mi sian taskon.

Kaj superfluas ŝia animo
iluzion se ŝi portas la notojn,
ke, dum mi rigardas ĝin,
ŝi eĉ nervozas.

Vi diris al mi dum mia infaneco
ke por esti grava mi devis lerni,
sed vi ne bezonis tion,
ĉar, por mi, vi estas la plej grava
kaj vi eĉ ne sciis legi.

Oni diras ke vi estas malsame,
oni rakontas ke vi freneziĝis,
ke oni vidas vin en la kvartalo,
ĉiam ridante sole.

Estu benata via frenezo!
Ĉar vi paŝas legante
la skribaĵojn!

"Maljunulino legante la Biblion"
de Gerrit Dou (1630)

La ĉi-supra teksto estis kantata de karnaval-grupo, kies nomo estis “La spirito de Kadizo” (“El espíritu de Cai” oring-lingve) dum la andaluza karnavalo je 2005 en Kadizo, suda Hispanio.

Sekreta ĝardeno

2005-10-12T21:09:00.000+02:00

Ekde la pasinta lundo mi komencis scivoli pri la HTML-kodo per kiu estis faritaj la retpaĝoj el la blogoj. Mi tute ne havis antaŭajn sciojn pri ĝi aŭ pri la komputila programado, do mi legis plurajn hispanlingvajn retpaĝojn, kie la blogantoj eksplikis pri la HTML-kodo per simpla parolado.
Subite mi komprenis kelkajn aferojn kaj demandis min mem kial mi ne povus praktiki tiujn indikojn. Nu, mi kreis novan blogon, kien mi multe eksperimentis, kaj kiun mi nomis per “La sekreta ĝardeno”, kiel la romano verkita de Frances Hogdson Burnett je 1909.
Mi devas konfesi ke mi ne legis ĝin, ĉar mi neniam trovis hispanlingvan ekzemplero. Sed mi konas la rakonton pere de infana televidserio, kiun mi spektis iufoje dum mia infaneco.
Ĉiukaze mi ne volas forlasi aŭ eble forgesi la malnovan havenon, kie mi multajn amikindajn esperantistojn trovis... Bone, ili trovis min, ĉar mi nur atendis ĉe la haveno, trans la maro, iuloke super la ĉielarko.
Do mi uzos tiun ĉi blogon, unu el la multaj kaj belaj havenoj en Esperantio, por daŭrigi blogi tiujn tekstojn aŭ citaĵojn, kiuj kortuŝas min kaj kiujn mi volas montri al aliaj personoj.
La nova blogo, "La sekreta ĝardeno", mi uzos por plue eksperimenti pri la HTML-kodo ;-) kaj surtute por blogi priopiniajn kaj personajn skribaĵojn. Mi esperas ke miaj fidelaj legantoj akcepti la novan taglibron per la sama stimo kaj afableco, kiujn ili montris al la unua blogo.
Dankon al ĉiuj!

Bildo de Koldo Badillo

Mi atendos vin ĉe la sekreta ĝardeno ;-)

La Regno de la Ĉielo

2005-10-10T18:59:00.000+02:00

"Neniu el ni [kristanoj] konkeris tiun ĉi urbon [Jerusalemo] al muzulmanoj.
Neniu muzulmano el tiu granda armeo, kiu proksimiĝas,
naskiĝis antaŭ tiam, kiam ili perdis tiun ĉi urbon.
Ni batalis pro ofendo, kiun ni ne kaŭzis,
kontraŭ tiuj, kiuj ne vivis por ofendiĝi."

Militisto de la Kruco dum la Sankta Milito de la kristanismo

"Kio estas Jerusalemo?
Viaj sanktaj lokoj [de kristanoj] kuŝas sur tiu juda templo,
kiun la romanoj renversis, kaj tiuj de muzulmanoj kuŝas sur la viaj.
Kio estas pli sankta? Ĉu la Muro? Ĉu la Moskeo? Ĉu la Tombo?
Kiu pli rajtas?
Neniu pli rajtas, ĉiuj rajtas."

Jerusalemo el oro, bronzo kaj lumo...

Citaĵoj el “La Regno de la Ĉielo”
(“

Maria, la portugalino...

2005-10-08T21:12:00.000+02:00

Carlos Cano rakontis ke, iam dum la jaro 1984, li aĉetis en Lisbono sondiskon, kiun Amália Rodrigues, portugala kantistino, omaĝis al Frederico Valério, la grava poeto el la fado, la plej fama kantstilo de Portugalio.
Sur la fotaĵo de la diska fronto aperis la vizaĝo de la virino: bela, ŝiaj okuloj estis fermitaj kaj ŝminkitaj per bluo, la ruĝaj lipoj, la nigrega hararo sur la ŝultroj... Kaj ŝia voĉo enamigis lin. Li aŭskultis ŝiajn kanzonojn ĉiuhore dum li rigardis la diskfronton.
Kaj subite li demandis sin mem: “Kial vi fermas viajn okulojn?”, tiumaniere li verkis unu el siaj plej kortuŝandaj kanzonoj: “María, la portuguesa”, tio estas “Maria, la portugalino” esperante.

Amália Rodrigues

Dum la noktoj el luno kaj dianto,
ekde Ayamonte ĝis Villareal,
sencele per la rivero,
inter suspiroj,
kanzono venas kaj iras.

Ĝin kantas Maria
al la amo de andaluzo.
Maria estas la ĝojo
kaj estas la sufero,
kiujn havas la sudo.

Ŝi ekkonis tiun viron
dum nokto el
verda vino kaj varmo.

Kaj inter manklakoj
kaj fandangoj
li embarasis ŝin,
li malordigis ŝian koron.

Kaj ĉe la plaĝoj de Isla
ambaŭ perdiĝis,
tie, kien la ondoj alfrapas,
ŝi kisis liajn lipojn
kaj al li donis sin.

Aj, Maria la portugalino!
Ekde Ayamonte ĝis Faro
oni aŭdas tiun ĉi fadon
ĉe la trinkejoj,

kie ŝi trinkas amaran vinon,
ĉar ŝi kantas malgaje,
ĉar tiaj fermitaj okuloj,

pro malfeliĉa amo,
pro tio ŝi kantas,
pro tio ŝi malĝojas.

Fado, ĉar al mi mankas liaj okuloj.
Fado, ĉar al mi mankas liaj lipoj.
Fado, ĉar li foriris per la rivero.
Fado, ĉar li foriris kun la ombro.

Oni diras ke estis
la amo el maristo
la kialo pri ŝia sufero,

ke iam nokte per la ŝipoj
de la kontrabando
al la karamoto li iris.

Kaj, ĉe la ombroj el la rivero,
pafo sonis
kaj per tia doloro
naskiĝis la bedaŭro
el tiu ĉi kanzono.

Aj, Maria la portugalino!
Ekde Ayamonte ĝis Faro
oni aŭdas tiun ĉi fadon
ĉe la trinkejoj,

kie ŝi trinkas amaran vinon,
ĉar ŝi kantas malgaje,
ĉar tiaj fermitaj okuloj,

pro malfeliĉa amo,
pro tio ŝi kantas,
pro tio ŝi malĝojas.

Fado, ĉar al mi mankas liaj okuloj.
Fado, ĉar al mi mankas liaj lipoj.
Fado, ĉar li foriris per la rivero.
Fado, ĉar li foriris kun la ombro.

Carlos Cano, granada kant-verkisto

Tiu belega pasodoblo estas kutime kantata kaj dancata dum la popolaj festivaloj en Andaluzio, suda Hispanio. Ĝi ĉefe temas pri la amo de portugala kantistino el trinkejoj al andaluza kontrabandisto, sed sub tio ĝi parolas al ni pri unu el la plej gravaj problemoj el la andaluza marbordo: la kontrabando.
Mi rememoras kanzonon de Nono García, kadiza kantisto, kies nomo estas hispan-lingve “Barbate, atún y chocolate”, tio estas esperante “Barbate, tinuso kaj ĉokolado”. Barbate estas la nomo de vilaĝo el maristoj en Kadizo, Andaluzio, kie tradicie oni fiŝkaptas tunisojn inter aliaj specoj el fiŝoj. Kaj “ĉokolado” estas la popola maniero kiel oni nomas drogaĉon. Do: “Barbate, tinuso kaj ĉokolado”...

Amália Rodrigues,
"Maria, la portugalino" de Carlos Cano

Bedaŭrinde mi ne povis trovi en interreto tiun fotaĵon, pri kiu parolas Carlos Cano, sed mi trovis la ĉi-suprajn, kie ŝi ankaŭ aspektas belege kaj malgaje, sammaniere kiel tiam, kiam Carlos Canos enamiĝis en ŝian voĉon kaj ŝiajn fermitajn okulojn.

Nigraj okuloj...

2005-10-07T12:06:00.000+02:00

"Una última mirada"de Nicoletta Tomas Caravia

Mia menso ne permesas al mi kompreni,
se vi amas min kaj mi freneziĝas pro viaj kisoj,
ke de mia vivo oni forprenas la aeron,
ke oni rabas al mi de via strofo paron da versoj.

Mi pasas sur via strato ĉiutage
por diri al vi ke mi amas vin
se mi vin vidas.

La timo estas kun vi kaj vi ne fidas,
la iluzio fariĝas melankolio.

Mi rigardas la lunon kaj ĝi malordigas min,
la kontrasto de koloroj konfuzas min.
Nuntempe ekzistas tiuj homoj,
kiuj ankoraŭ tian damnan rasismon instruas.

Viaj nigraj okuloj,
viaj nigraj okuloj
kaŭzas deziregon en mi
kaj mi ne povas!

Tiu ĉi doloro estas eniĝanta
multe, multe, internen.
Pro mia raso mi devas
rezigni tutan vin.

La mondo ĉiutage malplibonigas:
milito, hejma perforto,
nek eta loko por la amo.

Kia aĉa estas tiu homo,
kiu mortigas plezure!
Kia aĉa estas tiu viro,
kiu batas virinon!

Tiuj noktoj, kiam mi sidas imagante
bonan mondon, sen avareco,
vi kaj mi promenus sen ŝuoj
sur la plaĝoj el Galegio.

Tiuj noktoj, kiam mi sidas imagante
malsaman mondon, sen malgajeco,
finfine ĉesiĝus la damna rasismo,
la milito, hejma perforto kaj la malriĉeco.

Viaj nigraj okuloj,
viaj nigraj okuloj
kaŭzas deziregon en mi
kaj mi ne povas!

Tiu ĉi doloro estas eniĝanta
multe, multe, internen.
Pro mia raso mi devas
rezigni tutan vin.

Ni kovras nin per infanaj mensogoj,
kiel pretekstoj, aĉeto, lekcio, tasko.
Tio estas sufiĉa por mia amo,
kvankam mi rimarkas
tiun timon, kiu ĉeestas.

Neniu scias pri tio, kio okazas,
la mondo daŭras turni, frakasi.
Al neniu mankas ĉi tiuj du animoj,
kiuj neeviteble estas interamanta.

Al neniu mankas ĉi tiuj du animoj,
kiuj neeviteble hodiaŭ estas interamanta.
Al neniu mankas ĉi tiuj du animoj,
kiuj neeviteble estas interamanta,
kiuj neeviteble estas interamanta,
estas interamanta...

Viaj nigraj okuloj,
viaj nigraj okuloj
kaŭzas deziregon en mi
kaj mi ne povas!

Tiu ĉi doloro estas eniĝanta
multe, multe, internen.
Pro mia raso mi devas
rezigni tutan vin.

La ĉi-supra teksto apartenas al kanzono,
kies nomo origin-lingve estas “Racismo”,
verkita de Sergio Contreras, hispana kantisto.

Citaĵoj

2005-10-06T19:18:00.000+02:00

Iu urbo de Irako post usona bombado. Fotaĵo D.R.

“Kiu el tiuj povuloj ne strebas por depreni de la malriĉuloj
iliajn malmultajn apartenaĵojn,
por elĵeti la bezonanton el tiu peco el tero, kiun li heredis? […]
Ĉiutage estas mortigata la malriĉuloj”.

Sankta Ambroso (340-397),
kristana sanktulo kaj Doktoro de la Katolika Eklezio

"Homo res sacra homini" latinlingve,
tio estas,
"La homo por la homo estas sankta io".

Lucio Anneo Seneko (4 aK - 65 pK),
hispan-romana filozofisto kaj skribisto

Soldato

Rendevuo en Samaro

2005-10-06T17:41:00.000+02:00

Iam servisto de riĉa komercisto troviĝis en bazaro de Bagdado kiam li vidis malproksime de si la Morton, kiu rigardis la homojn, kiel se Ĝi serĉis iun.
Subite Ĝi torniĝis al la servisto kaj, levigante sian brakon, montris lin per sia montrofingro.
Timege li forkuris en la hejmon de sia mastro kaj petegis lin pri ĉevalo por fuĝi ĝis la proksima urbo de Samaro, kie li kaŝos sin por trompi la Destinon.
Kiam sia servisto ĉelvalrajdis al Samaro, la komercisto iris en la bazaron por renkonti la Morton.
-Kial vi timigis tielmaniere al mia servisto? –li demandis Ĝin.
-Tiu ne estis mia celo –la Morto respondis-. Simple mi surpriziĝis pro vidi lin ĉi tie, ĉar ĉi-nokte ni rendevuos en Samaro.

Legendo pri la rendevuo en Samaro

La suno eklipsiĝis

2005-10-03T20:32:00.000+02:00

Ĉi-supre la efiko kaŭzita de la ombroj el la arbaj folioj sur la tero kune kun la radioj el la ringa sun-eklipso videbla ĉi-matene elde Hispanio, dum pli-malpli la dek unua horo ĉe la douninsulo.

"Se vi ploras pro esti perdinta la sunon,
viaj larmoj ne permesos al vi vidi la stelojn..."

Rabindranath Tagore,
bengala poeto kaj filozofo, krome ankaŭ muzikisto kaj pentristo.

Dum la ĉi-matena sun-eklipso, la temperaturo malaltiĝis ok gradojn subite, la lumo perdiĝis iomete kaj kolorigis la stratojn per grizo, la geinfanoj forlasis siajn klasĉambrojn, la birdoj eksilentiĝis kaj momente la homoj rigardis la ĉielon...

Ĝin fotis Esteban Gómez en Valadolido, Hispanio

Ambaŭ fotaĵojn mi trovis en riĉa retpaĝaro hispanlingve pri hodiaŭa sun-eklipso.
Bonvole musklaku ĉi tien se vi volus viziti ĝin.

Memoroj

2005-10-01T16:08:00.000+02:00

Rifuĝintoj de Ĉeĉenio

Nokto,
la silento plenigas min
je memoroj, je malĝojo,
je nostalgio pri hieraŭ.

Mi estas sola,
min ĉirkaŭvolvas
malvarma lumgaso,
kun la vento, neniu plu.

Mi vidas
en la lumo el la luno,
tiujn malnovajn pejzaĝojn
de mia hieraŭa vivo.

Kaj mi rememoras
karesojn, kiuj ne estis amo,
poemon kaj floron.

Ĉiunokte,
samkiel hodiaŭ,
mia animo iras petege.

Mi iras serĉante,
straton supren paŝante,
la tagon dum sunleviĝas,

lumojn kiuj lumigu
mian vivon,
brilon el morgaŭ
kiu helpu al mi por forgesi.

Se tagiĝas, perdiĝos
kune kun mia doloro
la memorojn al la maro.

Ĉiunokte,
samkiel hodiaŭ,
mia animo iras petege.

Mi iras serĉante,
straton supren paŝante,
la tagon dum sunleviĝas.

Ĝi revenas
kaj mallumigas mian animon
kaj la krepusko forportas
la esperon pri ami.

La memoroj
estas ombroj,
kiujn mi ne povas rakonti
nek forgesi mian hejmon.

Magreba enmigrinto en Hispanio

“Cats”, aŭ “Gekatoj” esperante, estas la nomo de tre fama muzikteatraĵo, kiu baziĝas sur romano de T.S. Elliot, “Old Possum's Book of Practical Cats”, kaj sur origina muziko de Andrew Lloyd Weber. Ĝi debutis je 1982 en la New London Theatre.
La ĉi-supra teksto apartenas a la kanzono, kies nomo origin-lingve estas “Memory” kaj kiu estis elangligata por la hispana versio per “Recuerdos”.

Pensu pri mi...

2005-09-30T13:46:00.000+02:00

Pensu pri mi,
mia amo iras
ankaŭ al tiu loko,
kien vi iras.

Rememoru min,
ĉio estas same.
Promesu ke vi faros tion.

Kiam vi estos
tre malproksime,
kiam mi jam
ne sentos vin ĉi tie,

se en via spiro
estas mia nomo,
pensu iom pri mi.

Sonĝo estis ĝi,
kun vi mi travivis ĝin,
kaj nun kiam nenio estas tiel,
en mondo el memoroj
mi enfermiĝas en mi.

Certe la destino
volis kunigi du portojn,
kiuj ankoraŭ estis malfermotaj.

Pensu pri mi,
nur vian foreston
mi povas brakumi.

Elvoku min
kiam via ŝipo
drivas sur mia maro.

Vi pensu pri mi,
ĉar ne ekzistos tiu tago,
kiam ne sunleviĝos
sub via lumo.

Ne ekzistos tiu nokto,
kiam en miaj sonĝoj
ne aperos vi.

Flori, frukti kaj mortiĝi,
en ĉiu rakonto
ĉio estas tielmaniere.

Sed promesu al mi
ke dum kelkaj fojoj
vi pensos pri mi.

La Fantomo de la Opero kaj Christine

La ĉi-supra teksto apartenas al kanzono el la hispana versio de la muzikteatraĵo de Lloyd Webber, “La Fantomo de la Opero”, kiu samtempe baziĝas sur la samnomata romano de Gaston Leroux, verkita je 1911.
La fotaĵo estas bildo de la filmo, kiu faris kune Usono kaj Unuiĝinta Regno, kie Emmy Rossum kaj Gerard Butler ludas la rolojn de Christine kaj la Fantomo respektive.

La plej bela andaluzino

2005-09-29T22:41:00.000+02:00

Mi multe ĝojas ĉar ĉi-vespere mi finis pentri tiun bildon per oleofarbo, kiun mi montras sur tiu ĉi blogaĵo. Kompreneble mi ne estas pentristino, do mi pardonpetas al la aŭtoro de la origina verkaĵo pro mia malgracia kopio kaj al la legantoj de tiu ĉi blogo, kiuj kutimas rigardi tiujn belegajn bildojn, kiujn mi trovas per interreto.
Pri la maldekstra bildo mi ne povas diri la nomon de la verkisto de la ideo, ĉar mi ne scias, tial mi ankaŭ ne povas rakonti pri tiu, kiun li aŭ ŝi pentris.
Miaopinie tia junulino aspektas samkiel la tipa bruna virino de Kordovo, unu el la ok provincoj de Andaluzio, Hispanio. Pri la kordovaninoj oni diras ke estas la plej belaj andaluzinoj... Nu, mi do nomis tiun pentraĵon "La kordovanino"...
Bedaŭrinde mi estas malaga, ne kordova, kvankam pri la malaganinoj oni diras ke estas la plej graciaj virinoj en Andaluzio ;-)
Ekzemple, mi mem travivis la jenan dialogon kun eksterlandano de alia hispanparolanta lando:
-De kie vi estas? –demandis li al mi.
Tia traduko estas la ĝusta, ne “Kie vi loĝas?”, ĉar ĉi-kaze li scivolis pri la loko, kien mi naskiĝis. Do, jen mia respondo:
-Mi estas de Malago.
-Ho –la junulo ridetis-, gracia malaganino!
Fakte, en Hispanio, tiu estas kutima respondo kiam iu aŭskultas ke junulino devenas de Malago: “Gracia malaganino!”.
Kaj tiam ni kutime diras: “Jes, jes... sed ĉesu pri tio!” ;-)

Salutojn al ĉiuj!

Kion vi serĉas?

2005-09-26T23:53:00.000+02:00

Serĉu miajn okulojn.
prenu mian manon,
proksimiĝu.

Tie ĉi estas via loko,
tiu ĉi estas via taso da kafo.

Diru nenion,
vi diras per via rigardo
pli ol tio, kion vi kredas.

Drivante,
via animo estas sur la rudro.
Vi paŝas sur la vivo,
nure aŭskultante vian koron.

Vi serĉas havenon,
vi serĉas sennuban ĉielon,
malproksime de la doloro.

Tiom da vojo,
tiom da serĉi vin
en alia haŭto.

Al via destino
vi volis esti fidela.

Vundata princino,
la teatro de la vivo
ŝanĝas vian rolon.

Fotaĵo farita de Ricardo Köenig

La supran tekston mi elhispanigis de kanzono ludita de David Broza, hispan-izraelana kantisto. Ĝia nomo origin-lingve estas “Raquel busca su sitio”, kiu signifas esperante “Raquel (virina nomo) serĉas sian lokon”.

Blogaĵo verkita de mi por ĉiuj, kiuj trovis ĉi tie provizoran havenon dum sia ĉiama serĉado...

La Urbo de la Floro

2005-09-21T12:06:00.000+02:00

Abd al-Rahmán la 3-a, aŭ Abderramán hispanie (891–961), estis la oka emiro el la omajida dinastio en la muzulmana Hispanio kaj la unua el ili, kiu proklamis sin mem kiel kalifo de Kordovo je la jaro 929. Do li fariĝas spiritan gvidanton por la muzulmanaj homoj de al-Andaluso kaj disigis definitive la hispanan regionon sub la araba invadado, de la aŭtoritato de Bagdado kaj ĝia kalifejo de abasidoj. Tiumaniere la araba imperio dividiĝis en la okcidenta kaj la orienta.

Dum la prospera reĝado de Abd al-Rahmán la 3-a (912-961), li konstruigis palacon ekstere de la kordova ĉefurbo, kies nomo estis “Madinat al-Zahra”. Tie troviĝis la sidejo de lia registaro kaj tien loĝis ĉirkaŭ dudek kvin mil homoj.

Tia estas la oficiala historio pri la konstruado dum dudek kvin jaroj de la luksa kaj riĉa urbo-palaco, nomita de la hispanparolantoj per “Medina Azahara”.

Sed la andaluza popolo rakontas alian historion pri ĝi. La legendo pri Abderramán kaj lia bela Azahara.

Azahara (aŭ Zahra arab-lingve) estis la preferatino de la kalifo kaj loĝis kune kun li en la belega palaco, kiun Abderramán estis konstruiginta por ŝi kaj al kiu li donis ŝian nomon: “Madinat al-Zahra”, kiu signifas “la urbo de la floro”, tio estas “la urbo de Azahara”.
Azahara ne estis kordova, sed granada, tial ŝi kutime ploris, sopirinte sian teron. Abderramán oferis multajn donacojn al ŝi, sed Azahara malgajas.

Finfine la kalifo ordonis semi per centoj da migdalarboj sur la monteto, kiu troviĝis antaŭ la fenestro de la dormoĉambro de Azahara. Tial ĝi estis nomata per “Yebel al-Arus”, tio estas “La Monteto de la Edzinigitino”.
Post ke la semoj ĝermis kaj kreskis, dum la printempo, la monteto baniĝis per la blankaj floroj el la migdalujoj samkiel la neĝo kovris la montojn de Granado. Tiumaniere Abderramán donis al Azahara la eblon de rigardi ĉiam la blankeco el la Neĝa Montaro de Granado, apud ŝia propa balkono.

La legendo rakontas ke la larmoj de Azahara neniam plu estis por Granado, sed pro la feliĉo pri sentiĝi amata.

Ekzistas kanzono, kiu priparolas tiun ĉi legendon de la kordova historio, do mi elhispanigis la tekston. Ĝi estas ludata de muzik-teamo alveninta el la unua movado de la andaluza roko, kies nomo estas precize “Medina Azahara”. Eble vi jam supozis ke ili estas kordovaj...

Oni rakontas la legendon
pri la kalifo Abderramán.
Lin nomis la popolo
“al-Nasir li-din Alláh”,

la defendisto de la justa leĝo de Dio
kaj por miro de la jarcentoj li kreis
la urbon de la mondo
de la andaluza imperio.

Elde ŝia fenestro
al lia amatino oferis
urbon faritan per amo,
Yebel al-Arus.

Li donis ĝin al ŝi
pro sia pasio kaj ĝin
li nomis Azahara.

Iam matene dum la flora printempo
la bela Azahara pro Granado ploris.
Urbo el amo, kiun ŝi memoris
kaj Abderramán florojn semis
kaj neniam plu
ŝi ploros, Azahara.

Urbo farita per amo,
Yebel al-Arus.
Li donis ĝin al ŝi
pro sia pasio kaj ĝin
li nomis Azahara.

La ruinoj de Medina Azahara troviĝas en la andaluza provinco de Kordovo, en suda Hispanio. Ĝi foras je ĉirkaŭ ses kilometroj okcidente de la samnomata ĉefurbo de Kordovo.

Ĉiuj bildoj supre montras pejzaĝojn el Medina Azahara.

Mia nura leĝo...

2005-09-20T12:03:00.000+02:00

Via buŝo estas mia nura leĝo,
via buŝo el salivo kaj mielo.
Vian buŝon, mi volas kisi vian buŝon.

Mi ne scias pri leĝoj,
nek mi scias kial vi estas malproksime,
cigano, cigano.

Mi scias pri atendi ĉiunokte
aŭdi viajn paŝojn proksimiĝante,
mi scias pri kaŭriĝi al via ombro,
mi scias pri mortiĝi atendante.

Mi scias pri mia fajro sen brulaĵo,
mi scias ke ne brakumas miaj brakoj,
mi scias ke mi ĉiam sentas malvarme
kaj miaj lipoj sekiĝas.

Mi scias ke doloras mia haŭto
ĉar ne tuŝas ĝin viaj manoj,
mi scias pri sopiri viajn karesojn.

Mi scias pri tiuj horoj, kiuj pasas
dum mi imagas vian korpon
ĝis bruligi miajn manojn
pensante pri vi, cigano

Via buŝo estas mia nura leĝo,
via buŝo el salivo kaj mielo.
Vian buŝon, mi volas kisi vian buŝon.

Mi bezonas havi vin
kiel tiu akvo, kiun mi trinkas.
Cigano, mi amas vin.

Mi sen via amo estas nenio,
mi scias ke sen vi mi mortiĝas.
Mi volas vian bruston kiel kuseno,
mi volas implikiĝi en via hararo.

Mi volas ke vi donu al mi la vivon,
mi volas sonĝi pri vi per miaj sonĝoj,
mi volas leki viajn vundojn,
mi volas aŭskulti viajn silentojn.

Por mi, mia sango estas vi
kaj nure vi, mia konsolo.

Mi scias pri sopiri viajn karesojn,
mi scias pri tiuj horoj, kiuj pasas
dum mi imagas vian korpon
ĝis bruligi miajn manojn
pensante pri vi, cigano

Via buŝo estas mia nura leĝo,
via buŝo el salivo kaj mielo.
Vian buŝon, mi volas kisi vian buŝon.

“Cigano”, aŭ “Gitano” origin-lingve, estas la nomo de tiu ĉi kanzono ludata dolĉeme de Abigail, hispana kantistino.
La leĝoj, nek homaj nek diaj, havas povon por decidi pri inter kiuj oni devas aŭ povas ami.
Tiun ĉi tekston mi volis elhispanigi en Eo-n por ĉiuj personoj, kiuj vivas per nura leĝo: la amo...

Shareef don't like it!

2005-09-19T16:46:00.000+02:00

Hieraŭ ĉirkaŭ 12,5 milionoj el geafganoj pli jaraĝa ol dekok jaroj estis kunvokataj por elekti sian Parlamenton unuafoje de 1969.

Fotaĵo farita de Behrouz Mehri

“Estas badaŭrinde. La “mastroj el la milito”, kiuj estas ruiniginta Afganio-n, rajtas fariĝi anojn de la Parlamento, sed la rifuĝintoj, kiuj oferis sin por Afganio, estis senigata je ilia baza rajto”, diris Qayyum, afgana rifuĝinto en Pakistano.

Afganio

Ĉu la armea okupado de landoj sub la minaco de la islama fundamentismo ne estas parto el la kristana fundamentismo?

Irako

Kiam Usono kaj ĝiaj aliancitoj, kiel la Hispanio de la ĉefministro J.M. Aznar, deklaris la militon kontraŭ Irako, ili donis plurajn kialojn, kiuj ne estis vero. Poste la prezidento de Usono diris ke la milito nepras por la faligo de la diktatora reĝimo de Sadam Husein.
Nu, kial la eksterlanda politiko de Usono apogas nuntempe alian diktatoran reĝimon kiel estas la de Karimov en Uzbekio kaj aliajn totalismajn reĝimojn de la regiono rilate al la subpremado de la islamistoj?

Islam Karimov, uzbeka prezidento, kaj
George W. Bush, usona prezidento

Uzbeka junulino

Dum mi skribas ĉi tiun blogaĵon, mi aŭskultas arab-lingvan version pri kanzono de la brita Joe Strummer, ludita de lia punk-teamo, kies nomo estis “The Clash”. Nun Rachid Taha, franc-alĝeriana muzikisto, kantas ĝin denove...

“Rock el Casbah! Shareef don’t like it!”…

Kaj verŝajne Shareef ne ŝatas ĝin ankoraŭ…

Ronda, sonĝita urbo

2005-09-18T20:15:00.000+02:00

“Mi serĉis ĉiuloke la sonĝitan urbon,
kaj finfine mi estas trovinta ĝin je Ronda...
Ekzistas nenio pli neatendata en Hispanio
ol tia sovaĝa kaj montana urbo.”

Rainer Maria Rilke (1875-1926)
germana poeto

“La montaron mi trairas ĉiunokte
por vidi viajn maŭrajn okulojn, rondanino mia...”

Teksto de malnova kanto, antikve kantita de la loĝantoj el la vilaĝoj
de la montanoj, kiuj ĉirkaŭas Ronda-n

“Ronda estis perdata... Sur tiuj tri vortoj kompendiĝas
la tuta doloro de unu mondo.”

Boabdil el Zogoibi, la lasta reĝo de Granado kiel muzulmana reĝlando en Hispanio,
antaŭ la sciigo pri la perdo de Ronda sub la preteriro de la katolika armeo.
Laŭ la rakonto de Antonio Gala, kordova verkisto, sur sia novelo nomiĝita “La karmezina manuskripto”

Ĉu vi ne volas veni por promeni? ;-)

Kondamnitoj

2005-09-17T23:11:00.000+02:00

Jena teksto, elhispanigita en Eo-n, estas kanto ludita de la karnaval-teamo,
kies nomo estis “La kondamnitaj”, tio estas “Los condenaos” andaluze.
Sur la supra bildo, "La kondamnitaj" dum sia ludado je la kadiza karnavalo de 2001

Mi estas mortiĝonta, ke la morto estas unu tago.
Mi estas mortiĝonta, ke por tio mi estas naskiĝinta.
Mi estas mortiĝonta, ke por tio mi estas vivinta.
Mi estas mortiĝonta, sed ĝoje,
ĉar la kondamno plej malbona kaj plej perfidema,
kiun mi ricevis, mi jam plenumis:
aj, la kondamno el la vivo.

Pli kondamno estas la mondo,
kie sonoras la tamburoj el la milito,
kaj la homoj mortiĝas mortigante la homojn,
kaj tiu, kiu ne mortiĝas mortigante,
trenas siajn katenojn.
Kaj tiu, kiu ne trenas katenojn,
alian kondamnon estas trenanta.

Pli kondamno ol ami vin,
ol vin brakumi kaj havi,
se, post vin kisi,
mi deziras rigardi vin
kaj mi ne povas vidi vin.

Mia damna kondamno,
la de via kaŝita vizaĝo,
ĉar via longhararo
nure rigardas la lunon.

Kaj, se la luna luno
de la ĉielo
rigardetas min,
mi malproksimiĝas de la rokĝeto,
promenante samkiel la frenezuloj.

Kaj al la dioj mi diras
ke mi ne volas ke ili pardonu min,
ke mi neniam bedaŭris.
Pro peco el la maro,
el la maro de Kadizo,
mi ŝanĝas la Ĉielon,
kiun ili estas promesinta.

Ĉu estas pro kolero?
Ĉu estas pro kompato?
Al mi ili estas oferinta
la lukson de la kondamnito,
ke mi petu mian lastan deziron...
Kia freneza estas tiu ĉi kondamno...

Katenetoj per vermiĉeloj
kaj odoro de kampo el pipromento!

Se mi deziro estas al vi vidi dancante
la malrapidajn ritmojn el la tajdo.
Mi deziras tion, kion vi deziras...

Kaj la iometon, kiu al mi restas,
mi volas disdoni,
ĝi estas la trezoroj, kiujn mi estas havinta,
kiuj postvivis mian kondamnon...

Ke la iometo, kiu al mi restas,
estas la iometo, kiun mi havas.
Kaj tio estas kantata
dum la lasta momento
kiel kanzono kaj testamento
de la kondamnito:

Mian gitaron ne donu al iu ajn
kaj eble kondamnu kune kun mi.
Mian vorton lasu sur la vojo
por ke neniam iu ĝin metu internen de libro.

Mian koron donu al la homoj
por provi se tiumaniere ili nutriĝu per mia tero.
Mian ribelecon por la lastaj ribeluloj.
Kaj mian teron, vi jam scias ke mian teron,
donu al neniu.

Kondamnita!
Pro krio damna, sentita kaj tiel kantita.
Pro krio, kiu dum la festivaloj kirlas ĉiun straton.
Pro krio, kiun krias tiuj, kiuj krias ke mi silentiĝu.
Pro krio, kiu kapablas saltigi la ŝtonojn.
Pro krio mortiga, kiu surdigas la mondon.

Kondamnita!
Pro vortoj, kiujn la homoj ne diras, kaj mi ne silentiĝas.
Pro vortoj de gigantoj, kiujn diras la kuraĝuloj.
Pro vortoj, kiujn mi diras por ke ilin diras la homoj.
Pro vortoj, kiuj estas fonto el veneno.
Pro vortoj, tiuj samaj per kiu mi kondamnas.

Kaj antaŭ ke la tagiĝo subskribas la finon el mia ĝojo,
mi volas kondamni kun vi tion, kion mi kondamnus.

Mi kondamnas, kunulino, la registarojn,
kiuj kontraŭstarigas siajn popolojn pro landlimoj.

Mi kondamnas, amiko mia, la amikojn,
kiuj amikoj neniam estis.

Mi kondamnas, prezidento, la liberon,
kiun vi donas kun katenoj.

Mi kondamnas la kondamnon
de niaj varmaj gorĝoj.

Mi kondamnas, kantinisto, la vinon,
kiun mi ne trinkis ĉe via kantino, kunulo.

Mi kondamnas, patrino mia,
ke ili kondamnas min pro krii ribelecon.

Mi kondamnas kondamni
ke niaj kanzonoj enprofundiĝu en la maron.

Alvenis la horo, kiun neniam
mi volis ke alvenu
kaj tio okazas ĉar la ekzekutisto
ne toleras delirojn tiel longaj.

Li diras min ke fermu miajn okulojn,
ke rigardu al mia popolo
kaj rememoru mian amatinon.

La ekzekutisto estas rigardinta mian amatinon
kaj li vidis mian popolon.
Kaj mia popolo estas rigardinta la ekzekutiston
kaj vidis mian amatinon.

Kaj, miajn okulojn kovrante,
amatino kaj popolo, kion interesas?
Mi estos mortigata pro mia tero!

Kaj por mia tero ne ekzistas vindo tiel granda,
kiu kovras miajn okulojn,
kaj por miaj okuloj
ne ekzistas ŝnuro tiel malgranda,
kiu ligas miajn manojn.

Kaj kun miaj manoj sen ŝnuroj
kaj sen la vindo sur miaj okuloj,
kaj pro mia tero kaj mia popolo,
al mia amatino mi dediĉas la morton,
kiun mi donis al ŝi dum ŝia vivo,
ĉar mi preferas batali kaj mortiĝi
ol vivi komdamne.

Miguel Hernández (1910-1942),

"La poeto el la amo kaj la popolo".
Poeto kaj kamparano de Alikanto, en la Valencia Komunumo, Hispanio. Li mortis en malliberejo, kie li grave malsanis kaj verkis poemojn por sia amata edzino, sia fileto kaj sia popolo, pri la milito, la kamparo, la morto kaj la vivo. Estis kondamnata pro batali por la Respublika Bando dum la Hispana Enlanda Milito.

Federico García Lorca (1898-1936),

"La universa poeto".
Granada poeto, dramaturgisto kaj muzikisto. Faŝistaj soldatoj arestis lin dum li vizitis amikon kaj post tri tagoj li estis fusilata ĉe la tombejo. La kialo: lia simpatio al la respublika kaŭzo kaj esti samseksulo.

Giordano Bruno (1548-1600)

Napola filozofiisto. Li estis kondamnata de la Sankta Inkvizicio pro herezo, kaŭzita de liaj teorioj pri la vera naturo el Dio kaj la universo. Antaŭ la Tribunalo, kiu diktos sian juĝdecido de morto per la fajrejo, li staris kaj diris ilin: “Eble estas pli intensa tiu timo, kiun vi sentas pro kondamni min, ol la mia pro aŭskulti vian kondamnon.”

Johana de Arko/Jeanne d'Arc (1412-1431),

"La Pucelino de Orleano".

Ŝi komandis la Francan Reĝan Armeon por elpeli la anglojn el Francio kaj ebligi la kronadon de Karolo la VII-a kiel reĝo. La Inkvizicia Tribunalo kondamnis ŝin al fajrejo pro herezo.

Supra bildo pentrita de Jules Bastien-Lepage, je 1879

Miguel Ángel Blanco (1968-1997)

Konsilanto de nacia partio en la Komunumo de Ermua, Biskajo, en Eŭskio, Hispanio. Li estis sekvestrata de terurista grupo el eŭskiaj naciistoj, ETA, kiu lin mortigis kaj forlasis interne de arbaro. La kialo: li denfendis la demokration.

Blas Infante (1885-1936),

"Patro de la Andaluza Nacio".

Malaga politikisto. Anoj el la Hispana Falango (ekstremdekstra politika movado) demetis lin de lia domo, sub la rigardo de lia edzino, kaj fusilis lin en la vojo frumatene. La kialo: li denfendis la rajtojn el la andaluza popolo kaj ĝiaj sociaj aspiroj.

Manuel José García Caparrós

Malaga junulo. Je la 4-a de decembro de 1977, dum popola manifestacio pro la memregado de Andaluzio, Hispanio, okazita en Malago, li estis mortigata kiam li metis la andaluzan standardon sur balkono de la strato.

Iuloke super la ĉielarko...

2005-09-16T14:11:00.000+02:00

Iuloke super la ĉielarko,
tie supre,
ekzistas lando pri kiu mi aŭskultis
unufoje per lulkanto.

Iuloke super la ĉielarko,
la ĉieloj estas bluaj
kaj tiuj sonĝoj, pri kiuj vi kuraĝas sonĝi,
certe fariĝas realeco.

Iutage mi petos deziron al stelo
kaj mi vekiĝos tie,
kie la nuboj estas malproksimaj malantaŭ mi.

Kie la problemoj fandiĝas
kiel citronaj karameloj.
Iuloke super la fumtuboj,
tie estas kie vi trovos min.

Iuloke super la ĉielarko,
bluaj birdoj flugas.
Birdoj flugas super la ĉielarko,
kial do, ho, kial ne povas mi?

Se feliĉaj bluaj birdetoj flugas
preter la ĉielarko,
kial, ho, kial ne povas mi?

Belega kanzono kantita de Doroteo (Dorothy, anglalingve), ĉefrolulino ludita de Judy Garland dum la usona filmo, je la jaro 1939, pri la fama fabelo de L. Frank Baum, “La Sorĉisto de Oz”.

“Soleco, kiu malordigas min”

2005-09-15T18:57:00.000+02:00

Nu, cxi-matene mi iris en dombest-vendejon por acxeti malgrandan fisxujon kaj orangxkolora fisxeto, kiun mi hispan-lingve nomigis “Soledad que me perturba”. Tio significas “Soleco, kiu malordigas min” esperante.

Mian patrinon ne placxas tiu nomo, mi ne scias la kialon, kaj diris al mi: “Kia malbela!”. Tiam mi respondis: “Kiu? Cxu la fisxo aux gxia nomo?”, poste mi rigardis mian fisxeton kaj diris gxin: “Ne auxskultu sxin, Solenjo (hispan-lingve la vorto “soledad”, tio estas “soleco”, estas ina, fakte ankaux estas virina nomo), kaj ne zorgu... Ekzistas aliaj fisxoj pli malbelaj ol vi”.

Do, kiel mi ne volas esti maljusta, mi montras al cxiuj legantoj de tiu cxi blogo fotajxon de mia orangxkolora fisxeto por ke cxiuj povas decidi tiurilate ;-)

Resalutojn!

2005-09-15T18:43:00.000+02:00

Saluton al cxiuj estimataj personoj kiuj sopiris min dum mia longa forestado kaj al cxiuj kiuj min ne mankis, sed nune estas leganta tiujn cxi vortojn de mi. Mi estas tre gxoja pro reveni al nia malgranda haveno en Esperantio.
Multaj esperantaj geamikoj demandis al mi retposxte pri mia reveno al hejmo aux pri la fino de miaj feriaj tagoj. Mi volas sincere dankas al cxiuj ili, precipe al mia karega amiko el norda Francio, Misxel (esperante, cxu?), kies afabla vocxo hodiauxe rememorigas min ke multaj belaj geamikoj atendas min.
Lastaloke mi deziras bonvenigi al la novaj legantoj! :-)
Gxis la!