Mi memoras vin, Amanda...

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Via rideto larĝa,
la pluvo sur la hararo,
gravis nenio.
Vi iris por renkontiĝi kun li,
kun li, kun li, kun li...

Estas kvin minutoj,
la vivo estas ĉiama
dum kvin minutoj.

Sonoras la fajfilego,
revenante la laboron,
kaj vi paŝante
lumigas ĉion,
tiuj kvin minutoj
ekflorigas vin.

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Via rideto larĝa,
la pluvo sur la hararo,
gravis nenio.
Vi iris por renkontiĝi kun li,
kun li, kun li, kun li...

Tiu, kiu iris en la montaron,
kiu neniam dolorigis,
kiu iris en la montaron.
Kaj kvin-minute
li restis dispecigita.

Sonoras la fajfilego,
revenante la laboron,
multoj ne revenis,
ankaŭ ne Manuel.

Mi memoras vin, Amanda,
la malseka strato,
kurante al la fabriko,
kie laboris Manuel.

Bildo pentrita de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

Victor Jara estis ĉila kant-verkisto, kiu naskiĝis je 1932 de kamparanaj gepatroj.
Je la 11-a de septembro de 1973, Victor vizitis la Teknikan Universitaton de la Ŝtato, lia laborloko, kie li kantus dum la inaŭguro de eksposicio. La militistoj, kiuj kontraŭis al Salvador Allende, tiama prezidento de Ĉilio, ĉirkaŭis la universitatan konstruaĵon kaj eniris dum la posta tago, arestante ĉiujn instruistojn kaj lernantojn, kiuj troviĝis tie.
Victor Jara estis kondukata al “Estadio Chile”, kie li estis turmentata, precipe sur liaj manoj, kiuj kutimis verki muzikon kaj belecon. Li estis pafmortigata dum la 16-a de septembro per tridek kvar pafoj. Sed neniu povis silentigi lian dolĉeman voĉon...
La ĉi-supra estas unu el miaj preferaj kanzonoj. Ĝin li kantas nur per sia voĉo kaj sia gitaro... Perfekte kaj kortuŝe!
Ho, la nomoj de liaj gepatroj estis Amanda kaj Manuel...

Victor Jara